Author: Институт перевода Библии, Бунёди «Калом»
Date: 2022-02-04T13:56:18.213217+00:00

Китоби Мукаддас Ахди Нав: 2-юм Қуринтиён

Китоби Мукаддас Ахди Нав: 2-юм Қуринтиён

1. Сарсухан

2. Оятҳои Фоидабахш

1. 2-юм Қуринтиён

1. Луғат

2. Суратҳо

3. Харитаҳо

Китоби Муқаддас

Аҳди Нав

Тарҷумаи маънои ва оммафаҳм

Донишкадаи тарҷумаи Китоби Муқаддас

2021

Сарсухан

Сарсухан

Хонандагони гиромӣ! Китобе, ки дар даст доред, яъне Аҳди Нави Китоби Муқаддас таърихи Исои Масеҳ ва имондорони аввалине мебошад, ки барои пайравӣ ба Исои Масеҳ ва таълимоти Ӯ якҷоя ҷамъ мешуданд. Ин воқеаҳо тақрибан ду ҳазор сол пеш дар Шарқи Наздик ва кишварҳои гирди баҳри Миёназамин (кишварҳои имрӯзаи Исроил, Фаластин, Урдун, Лубнон, Сурия, Туркия, Кипр, Юнон, Малта ва Италия) рӯй додаанд.

Пешгӯйиҳо дар бораи Исои Масеҳ

Исои Масеҳ тақрибан ду ҳазор сол пеш дар замини Исроил зиндагӣ кардааст. Ӯ аз насли ҳазрати Иброҳим, шоҳ Довуд ва дигар пайғамбарон буд. Таваллуд, ҳаёт ва хизмати Ӯ иҷрошавии чандин пешгӯйиҳои пайғамбарон буд. Китобҳои муқаддаси Таврот, Забур ва Китоби Пайғамбарон, ки чандин асрҳо пеш аз таваллуди Исои Масеҳ навишта шуда буданд, омадани Ӯро пешгӯйӣ кардаанд. Бояд гуфт, ки Масеҳ на насаби Исо, балки унвони Ӯ буд. «Масеҳ» аз калимаи ибрии מָשִׁיחַ Машиах гирифта шуда, маънояш «таъиншуда» ё «интихобшуда» аст. Ин унвон маънои онро дорад, ки Исо Интихобшудаи махсуси Худо буда, барои иҷро кардани хости Худо, қурбон шудан барои гуноҳҳои одамон ва ба назди Худо овардани онҳо омада буд.

Китобҳои Аҳди Нав

Аҳди Нави Китоби Муқаддас аз якчанд китобҳо иборат аст, ки муаллифони гуногун дорад, лекин ҳамзамон ҳамаашон бо якдигар ҳамфикр ҳастанд. Худо ба ҳар яке аз ин муаллифон илҳом бахшидааст, ки суханони Ӯро бинависанд. (2-юм Тимотиюс 3:16 «Тамоми навиштаҷот аз нафаси Худо баромадааст»).

Чор китоби аввал Матто, Марқус, Луқо ва Юҳанно дар бораи ҳаёт, таълимот ва азобҳои Исои Масеҳ аз нуқтаи назари шоҳидони аслӣ нақл мекунанд.

Китоби навбатӣ Корномаи Фиристодагон дар бораи он нақл мекунад, ки чӣ гуна одамон ба Масеҳ, яъне Таъйиншудаи Худо будани Исо имон оварданд, чӣ гуна онҳо якҷоя ҳамчун ҷамоати имондорон ҷамъ мешуданд ва чӣ гуна ҷамоати имондорон дар мамлакатҳои гуногун пайдо шуда, шуморааш меафзуд.

Баъд аз Корномаи Фиристодагон мактубҳо меоянд. Ин мактубҳоро баъзе аз фиристодагони Масеҳ ба ҷамоатҳои гуногуни имондорон ва шахсони алоҳида фиристодаанд. Аксарияти ин мактубҳоро Павлус навиштааст, лекин Петрус, Яъқуб, Юҳанно ва Яҳудо низ ба қатори мактубнависон дохил мешаванд. Мактубҳо дар бораи Худо, Исои Масеҳ, гуноҳи мо ва ба воситаи қурбонии Исо барқарор шудани муносибати одамон бо Худо таълимоти бисёр муҳимро дар бар мегиранд. Инчунин дар мактубҳо нишон дода шудааст, ки чӣ гуна шахс метавонад дар пеши Худо ҳаёти ахлоқӣ ва дуруст дошта бошад.

Китоби охирини Аҳди Нав китоби Ошкорсозӣ аст, ки дар бораи оянда мебошад. Ин китоб ба мо нақл мекунад, ки чӣ гуна Исои Масеҳ дар оянда бармегардад, чӣ тавр Худо одамони бадро ҷазои абадӣ медиҳад ва чӣ гуна онҳоеро, ки ба Исои Масеҳ имон оварданд, мукофоти абадӣ медиҳад ва чӣ гуна осмон ва замини нав меофарад.

Матнҳои қадими Аҳди Нав ва тарҷумаи мазкур ба забони тоҷикӣ

Матни аслии Аҳди Нав ба забони юнонӣ навишта шуда буд, ки забони байналмиллалии ҳамон давра ҳисоб мешуд. Китобҳои Аҳди Нав дар асри 1-ум навишта шуда буданд, яъне даҳ ё шаст сол баъд аз ҳаёти заминии Исои Масеҳ муаллифони аслӣ китобҳояшонро дар лӯлапечҳо дастнавис карда буданд. Бо гузашти вақт лӯлапечҳо нусхабардорӣ мешуданд. То имрӯз ҳазорҳо дастнависҳои онҳо дар осорхонаю китобхонаҳо ва донишгоҳҳои ҷаҳон нигаҳдорӣ мешаванд. Аз ин рӯ мо боварӣ дорем, ки ин дастнависҳо дар бораи Исои Масеҳ ва ҷамоати аввалини имондорон сабти дақиқ мебошанд. Тарҷумаи мазкур ба забони тоҷикӣ, ки дар дасти шумост, бо матнҳои қадими юнонӣ муқоиса ва тафтиш карда шудаанд. Ин тарҷумаро гурӯҳи нависандагон ва забоншиносони тоҷик, коршиносони байналмиллалии илоҳиётшиносӣ ва донандагони забони юнонӣ дар давоми тақрибан бист сол тарҷума кардаанд.

Дастаи тарҷумонони Аҳди Нави Китоби Муқаддас

Оятҳои Фоидабахш

Оятҳое, ки дар ҳаёти ҳаррӯза мадад мерасонанд

Дар хурсандӣ

Эфесусиён 5:19-20
дар вақти суҳбат бо якдигар сурудҳои Забурро хонед ва Худоро ҳамду сано гуфта, дар дилҳоятон таронаҳои парастиш барои Худованд хонед. Инчунин, ҳамеша Худоро, ки Падарамон аст, ба хотири Худованди мо Исои Масеҳ барои ҳама чиз шукргузорӣ кунед.

Ҳангоми бо хатар рӯ ба рӯ шудан

Румиён 8:35-39

Оё касе ё чизе ба монанди гуруснагиву бараҳнагӣ, ё ягон азобу уқубат, ё хатару пайгирӣ ва ё шамшер моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо карда метавонад? Чунон ки дар навиштаҷот омадааст:

«Ба хотири Ту мо тамоми рӯз бо хатари марг рӯ ба рӯ мешавем
ва моро чун гӯсфандони ба куштан бурдаистода меҳисобанд».

Вале мо бар ҳамаи ин чизҳо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст доштааст, комилан ғолиб меоем. Зеро ман боварии комил дорам, ки на марг, на зиндагӣ, на фариштагон, на қудратмандони осмонӣ, на замони ҳозираву оянда, на қувваҳо, на осмону замин ва на ягон мавҷудот моро аз муҳаббате, ки Худо дар Худовандамон Исои Масеҳ ба мо нишон додааст, ҷудо карда наметавонад.

Ҳангоми азобу душворӣ

Матто 11:28

Эй ҳамаи касоне, ки аз бори вазнин монда шудаед, ба назди Ман биёед ва Ман ба шумо оромӣ мебахшам.

Луқо 22:41-44

Худаш бошад, ба масофаи партофтани санге аз онҳо дур шуд ва ба зону истода дуо кард:

«Эй Падар! Илтимос мекунам, ин косаи азобро аз сари Ман дур кун. Аммо бигзор на хости Ман, балки хости Ту иҷро шавад!» Аз осмон фариштае зоҳир шуд ва ба Ӯ қувват бахшид. Исо аз дарду сӯзиши зиёд бо ҷидду ҷаҳди бештаре дуо мекард ва арақи баданаш аз Ӯ мисли қатраҳои хун ба замин мечакид.

Яъқуб 1:2-4

Бародарону хоҳаронам, вақте ки ҳар гуна душвориҳо ба саратон меоянд, онҳоро бо шодию хурсандӣ қабул кунед, зеро медонед, ки ҳангоми аз санҷиш гузаштани имонатон сабру тоқататон обутоб меёбад. Тоқати шумо бояд пурра обутоб ёбад, он вақт шумо шахси комил ва баркамол шуда, бароятон ҳеҷ чиз камӣ намекунад.

Румиён 12:12

Дар умед шодӣ кунед, дар азобҳо пуртоқат бошед ва дуогӯйиро давом диҳед.

2-юм Қуринтиён 12:9-10

Лекин Ӯ гуфт: «Файзу меҳрубонии Ман барои ту басанда аст, зеро қудрати Ман дар нотавонӣ комил мешавад». Аз ин рӯ, бештар аз нотавониам бо ҷону дил фахр мекунам, то ки қуввати Масеҳ дар вуҷудам бошад. Аз ин рӯ дар нотавониҳо, дар таҳқирҳо, дар мусибатҳо, дар дунболагирӣ ва мушкилиҳое, ки ба хотири Масеҳ дорам, шод ҳастам. Зеро, ҳангоме ки нотавон ҳастам, ҳамон вақт боқувватам!

Ҳангоми беморӣ

Марқус 1:40-41

Рӯзе ба назди Исо марде, ки бемории пӯст дошт, омад. Вай ба зону нишаста, зорӣ карда гуфт: «Агар хоҳӣ, метавонӣ маро пок созӣ». Дили Исо ба ҳоли мард сӯхт ва дасташро ба вай аз одамон берун кард расонда гуфт: «Албатта, мехоҳам! Пок шав!»

Яъқуб 5:14-15

Агар касе бемор бошад, бояд роҳбарони ҷамоати имондоронро даъват кунад, то ки барояш дуо кунанду бо номи Худованд бар бемор равған моланд. Он гоҳ дуои боимон беморро шифо мебахшад ва Худованд ӯро аз бистари беморӣ мехезонад. Агар ӯ гуноҳ карда бошад, гуноҳаш бахшида мешавад.

2-юм Қуринтиён 4:16-18

Барои ҳамин мо ҳаргиз рӯҳафтода намешавем. Ҳарчанд намуди зоҳирии мо, яъне баданҳоямон фарсуда шудан гирад ҳам, олами дарунии мо рӯз ба рӯз нав мешавад. Зеро ранҷу азоби ҳозираи мо ночиз ва зудгузар аст. Аммо он барои мо чунон шукӯҳу бузургие меорад, ки аз ранҷу азоб беҳад бузургтар аст ва абадӣ мемонад. Мо на ба чизҳое, ки мебинем, балки ба чизҳое, ки намебинем, чашм дӯхтаем. Зеро чизҳои заминӣ, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, вале чизҳои осмонӣ, ки дида намешаванд, абадианд.

Ҳангоми суст шудани имон

Ибриён 10:23

Биёед он умедамонро, ки эълон мекунем, бе дудилагӣ маҳкам нигоҳ дорем, чунки Худо ба ваъдаҳояш вафо мекунад.

Матто 8:23-27

Он гоҳ шогирдон Исоро пайравӣ карда, якҷоя бо Ӯ ба қаиқ савор шуданд. Ногаҳон дар баҳр тӯфони сахте бархост ва аз шиддати мавҷҳо қаиқ қариб ғарқ мешуд, лекин Исо дар хоб буд. Шогирдон Исоро бедор карда гуфтанд: «Хоҷа! Наҷот деҳ! Ҳалок мешавем!»

Исо гуфт: «Эй сустимонҳо, барои чӣ ин қадар метарсед?» Баъд Ӯ бархеста ба шамолу мавҷҳо фармон дод. Дарҳол дар ҳама ҷо оромии том ҳукмфармо шуд. Онҳо бошанд, ҳайрон монда мегуфтанд: «Ӯ чӣ гуна Шахсе аст, ки ҳатто шамолу баҳр ба Ӯ итоат мекунанд?»

Матто 14:25-31

Ҳанӯз чашми рӯз накафида, Исо рӯ-рӯйи об қадамзанон ба тарафи шогирдонаш равона шуд. Шогирдон Исоро диданд, ки дар рӯйи об қадам мезад. Онҳо «Ин арвоҳ! Арвоҳ!» гӯён аз тарсу ваҳм дод заданд. Аммо Ӯ зуд ба онҳо гуфт: «Далер бошед! Натарсед! Ин Манам».

Он гоҳ Петрус гуфт: «Хоҷа, агар дар ҳақиқат ин Ту бошӣ, ба ман амр намо, ки рӯ-рӯйи об қадамзанон назди Ту биёям». «Биё», – амр дод Ӯ. Инак, Петрус аз қаиқ баромада, дар рӯйи об қадамзанон ба Исо наздик шуд. Лекин сахт вазидани шамолро дида, тарсид ва қариб ғарқ шуда, фарёд зад: «Хоҷа, маро наҷот деҳ!» Исо зуд дасташро дароз карда, Петрусро дошта гирифт ва гуфт: «Ин қадар имонат суст аст? Чаро шубҳа кардӣ?»

Марқус 9:21-24

Исо аз падари ӯ пурсид: «Ӯ кай боз ба ин дард гирифтор аст?» Ҷавоб дод: «Аз бачагиаш. Рӯҳи нопок борҳо ӯро ба обу оташ андохта, мехост ӯро нобуд кунад. Илтимос, агар ягон кор карда тавонӣ, ба мо раҳм кун ва мадад намо».

Исо ба мард гуфт: «Чаро „Агар тавонӣ“ мегӯйӣ? Ба касе, ки имон дорад, ҳама чиз имконпазир аст». Падари бача дарҳол нидо кард: «Бале, имон дорам, вале ёрӣ деҳ, ки имонам қавитар гардад».

Луқо 22:31-32

Исо гуфт: «Шимъун, Шимъун! Бидон, ки шайтон талаб кард, ки ҳамаи шуморо мисли гандум аз ғалбер гузаронад. Вале Ман барои ту дуо кардам, то ки имонатро аз даст надиҳӣ ва вақти тавба карда баргаштанат, бародарони худро устувор гардонӣ».

Юҳанно 14:27

Ман оромиро бо шумо мемонам, оромии Худамро ба шумо медиҳам. Ман онро ба шумо на ба он тавре медиҳам, ки ҷаҳон медиҳад. Ғаму ғуссаро аз дилҳоятон дур кунеду ҳаросон нашавед!

2-юм Тимотиюс 2:11-13

Дуруст гуфта шудааст, ки

агар бо Ӯ мурда бошем,
бо Ӯ зиндагӣ низ хоҳем кард.
Агар мо ба азобҳо тоқат кунем,
бо Ӯ ҳукмронӣ низ хоҳем кард.
Агар мо аз Ӯ рӯй гардонем,
Ӯ низ аз мо рӯй хоҳад гардонд.
Агар мо ба Ӯ бевафоӣ кунем,
Ӯ вафодор мемонад,
зеро Худашро рад карда наметавонад.

Ибриён 11:1-2, 6

Инак, имон доштан чӣ аст? Ин дилпур будан, ки умедамон ҳақиқатан, ҷомаи амал мепӯшад ва боварии қатъӣ доштан ба чизҳоест, ки мо ҳанӯз намебинем. Аз сабаби имонашон одамони гузашта ба таърифи Худо ноил гаштанд. Аммо бе имон дили Худоро ёфтан ғайриимкон аст. Зеро ҳар кӣ пеши Худо меояд, бояд бовар кунад, ки Ӯ вуҷуд дорад ва ба онҳое, ки Ӯро меҷӯянд, мукофот медиҳад.

Ибриён 12:2

Биёед ба Исо назар дӯзем, ки Ӯ пешво ва ба мақсад расонандаи имон аст. Ӯ ба хотири хурсандии дарпешистода ба шармандагӣ аҳамият надода марг дар салибро сабру тоқат намуд ва ҳоло аз тарафи рости тахти Худо нишастааст.

Ҳангоми хавотирӣ

Луқо 12:22-31

Исо ба шогирдонаш гуфт: «Бинобар ин ба шумо мегӯям, ки ғами зиндагиатонро нахӯред, ки чӣ мехӯред ва ғами бадани худро нахӯред, ки чӣ мепӯшед. Охир зиндагӣ фақат аз хӯрок ва бадан фақат аз пӯшок иборат нест. Ба зоғҳо нигоҳ кунед, онҳо на киштукор мекунанд, на ҳосил ҷамъ мекунанд, на анбор доранду на каҳдон, вале Худо онҳоро мехӯронад ва арзиши шумо нисбат ба парандаҳо чанд маротиба баландтар аст!

Кадоме аз шумо бо ғам хӯрдан умри худро ақаллан як соат дарозтар карда метавонад? Пас, агар шумо чунин як кори ночизро карда натавонед, чаро ғами чизҳои дигарро мехӯред?

Ба нашъунамои гулҳои савсан нигоҳ кунед: Онҳо на меҳнат мекунанду на ришта мересанд, лекин ба шумо мегӯям, ки ҳатто шоҳ Сулаймон бо тамоми ҳашамату дороиаш мисли яке аз онҳо либоси зебое напӯшидааст. Пас, агар Худо алафу гиёҳеро, ки имрӯз дар саҳро ҳасту пагоҳ ба танӯр партофта мешавад, чунин пӯшонад, шуморо низ, эй сустимонҳо, чанд маротиба беҳтар аз он пӯшонда метавонад! Ғам нахӯред ва аз пайи он нашавед, ки чӣ мехӯреду чӣ менӯшед, чунки халқҳои дигар аз пайи ҳамаи ин чизҳо мебошанд, вале Падари шумо медонад, ки шумо ба ин чизҳо эҳтиёҷ доред. Баръакс, Подшоҳии Ӯро биҷӯед ва Ӯ ин чизҳоро низ ба шумо медиҳад.

1-ум Петрус 5:6-7

Инак, ба қудрати бузурги Худо такя намуда, фурӯтан шавед ва Ӯ дар вақти муайян шуморо сарбаланд мекунад. Ҳамаи ғаму ташвишҳоятонро ба Худо супоред, чунки Ӯ ғамхори шумост.

Ҳангоме ки худро айбдор ҳис мекунед

1-ум Юҳанно 1:8-9

Лекин агар гӯем, ки мо гуноҳкор нестем, худро фиреб медиҳем ва нишон медиҳем, ки дар вуҷудамон ростӣ нест. Вале агар ба гуноҳҳои худ иқрор шавем, он гоҳ Худо, ки бовафо ва одил аст, гуноҳҳои моро мебахшад ва аз ҳар нодурустӣ моро пок месозад.

2-юм Қуринтиён 7:10

Ғаме, ки Худо медиҳад, шахсро ба тавба мебарад, ба тавбае, ки дар натиҷа наҷот мебахшаду дар он пушаймонӣ нест. Аммо ғами ин дунё шахсро ба марг мебарад.

Ҳангоме ки худро заиф ва беқувват ҳис мекунед

Румиён 8:26-27

Инчунин Рӯҳулқудс дар сустиҳоямон ба мо ёрӣ медиҳад, чунки мо намедонем, ки дар бораи чӣ дуо кунем. Худи Рӯҳулқудс бо оҳу нолаҳояш, ки бо сухан баён карданашон ғайриимкон аст, барои мо илтимос мекунад ва моро тарафгирӣ менамояд. Худо, ки дилҳои моро месанҷад, медонад, ки Рӯҳулқудс дар бораи чӣ илтимос мекунад, чунки илтимосҳои Рӯҳулқудс мувофиқи хости Худост.

2-юм Қуринтиён 4:7

Мо ки фақат ба монанди кӯзаҳои лойин ҳастем, ин дониши илоҳиро ҳамчун ганҷ дар худ нигоҳ медорем. Аз ин маълум мешавад, ки қуввати бузург на аз тарафи мо, балки аз тарафи Худо меояд.

2-юм Қуринтиён 12:9-10

Лекин Ӯ гуфт: «Файзу меҳрубонии Ман барои ту басанда аст, зеро қудрати Ман дар нотавонӣ комил мешавад». Аз ин рӯ, бештар аз нотавониам бо ҷону дил фахр мекунам, то ки қуввати Масеҳ дар вуҷудам бошад. Аз ин рӯ дар нотавониҳо, дар таҳқирҳо, дар мусибатҳо, дар дунболагирӣ ва мушкилиҳое, ки ба хотири Масеҳ дорам, шод ҳастам. Зеро, ҳангоме ки нотавон ҳастам, ҳамон вақт боқувватам!

Филиппиён 4:13

Ба воситаи Масеҳ, ки ба ман қувват мебахшад, дар ҳама гуна вазъият тоқат мекунам.

Ибриён 4:14-16

Пас биёед имони эълон мекардаамонро маҳкам нигоҳ дорем. Охир саркоҳине, ки мо дорем, он чунон бузург аст, ки аз қабатҳои осмон гузашта рост ба даргоҳи Худо дохил шудааст ва ин саркоҳин Писари Худо Исо аст. Саркоҳини мо аз ҷумлаи онҳое нест, ки сустии моро надонад, чунки Худаш аз ҳар ҷиҳат ба монанди мо ба васваса дучор шудааст, вале гуноҳ накардааст. Бинобар ин биёед, ба пеши тахти файзу меҳрубонии Худо боҷуръат оем, то Худо ба мо раҳм карда, дар вақти муҳтоҷӣ бароямон аз рӯйи файзу меҳрубониаш ёрӣ диҳад.

Ҳангоми ноумедӣ

Румиён 8:36-39

Чунон ки дар навиштаҷот омадааст:

«Ба хотири Ту мо тамоми рӯз бо хатари марг рӯ ба рӯ мешавем
ва моро чун гӯсфандони ба куштан бурдаистода меҳисобанд».

Вале мо бар ҳамаи ин чизҳо ба воситаи Ӯ, ки моро дӯст доштааст, комилан ғолиб меоем. Зеро ман боварии комил дорам, ки на марг, на зиндагӣ, на фариштагон, на қудратмандони осмонӣ, на замони ҳозираву оянда, на қувваҳо, на осмону замин ва на ягон мавҷудот моро аз муҳаббате, ки Худо дар Худовандамон Исои Масеҳ ба мо нишон додааст, ҷудо карда наметавонад.

Дар вақти ғаму андӯҳ

Ошкорсозӣ 21:4

Худо ҳар оби дидаро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард. Маргу мусибат, дард ва доду фиғон дигар нахоҳад буд, чунки чизҳои пештара нест шуданд».

1-ум Тасолуникиён 4:13-14

Эй бародарону хоҳарон, намехоҳем, ки шумо дар бораи гузаштагон бехабар монда, ба монанди беимононе, ки умед надоранд, ғамгин бошед. Мо бовар мекунем, ки Исои Масеҳ мурда зинда шуд ва инчунин, бовар мекунем, ки Худо касонеро, ки ба Исои Масеҳ имон доштанду аз олам гузаштаанд, ба назди Ӯ ба осмон мебарад.

Ҳангоми ташнаи ҳақиқату адолат будан

Матто 5:6

Хушбахтанд касоне, ки гурусна ва ташнаи ростӣ ҳастанд, зеро онҳо сер хоҳанд шуд!

Ҳангоми қабул кардани ягон қарор

Румиён 12:1-2

Бинобар ин, эй бародарону хоҳарон, ба хотири меҳрубонии Худо аз шумо илтимос мекунам, ки баданҳои худро ба мисли қурбонии зинда, пок ва писандида ба Худо бахшед. Зеро парастиши ҳақиқии шумо чунин аст. Ба мисли одамони ин ҷаҳон зиндагӣ накунед, балки гузоред, ки Худо ба воситаи тағйир додани фикррониатон аз шумо одами нав созад. Он гоҳ шумо фаҳмида метавонед, ки хости нек ва писандидаву комили Худо чӣ будааст.

Ҳангоми ба тасаллӣ ва рӯҳбаландкунӣ ниёз доштан

Матто 5:4

Хушбахтанд касоне, ки ғаму андӯҳ доранд, зеро онҳо тасаллӣ меёбанд!

2-юм Қуринтиён 1:3-5

Ба Худо, ки Падари Худованди мо Исои Масеҳ ва Падари раҳмдил ва Худои ҳама гуна тасаллӣ аст, ҳамду сано бод! Ӯ моро дар ҳама гуна мусибатҳоямон тасаллӣ медиҳад, то ки мо низ бо ҳамон тасаллое, ки худамон аз Худо меёбем, дигаронро ҳам дар ҳама гуна мусибаташон дилбардорӣ намоем. Мо барои Масеҳ чӣ қадар бештар азоб кашем, ҳамон қадар зиёдтар Худо ба воситаи Масеҳ ба мо тасаллӣ медиҳад.

Ошкорсозӣ 21:3-4

Аз ҷониби тахт овози баландеро шунидам: «Бубин! Ин хаймаи Худо дар байни одамон аст. Ӯ бо онҳо зиндагӣ мекунад ва онҳо халқи Ӯ хоҳанд буд. Худи Худо бо онҳо ва Худои онҳо хоҳад буд. Худо ҳар оби дидаро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард. Маргу мусибат, дард ва доду фиғон дигар нахоҳад буд, чунки чизҳои пештара нест шуданд».

Ҳангоме ки ба оянда умед бастан лозим аст

1-ум Петрус 1:3-9

Ҳамду сано ба Худо, ки Падари Худованди мо Исои Масеҳ аст! Ӯ Исои Масеҳро аз марг зинда карда, бо меҳрубонии бузурги Худ ба мо таваллуди нав ва умеди ҳаётбахш додааст. Ин чизҳоро Худо ба мо чун меросе додааст, ки ҳаргиз намепӯсад, куҳна ва ё вайрон намешавад. Ӯ ин меросро барои шумо дар осмон нигоҳ медорад. Худо бо қувваи Худ ва ба воситаи имонатон шуморо барои наҷот нигоҳ медорад, то вақте ки наҷоти Ӯ дар замони охир ба ҳама ошкор шавад.

Инро дониста шумо шоду хурсанд ҳастед, ҳатто агар аз санҷишҳои гуногуни зиндагӣ каме азоб кашед. Ин санҷишҳо ҳақиқӣ будани имонатонро исбот мекунанд. Имони шумо ба тиллое монанд аст, ки ҳангоми аз оташ гузаштан тозатар мешавад. Вале имонатон аз тиллое, ки нобуд мешавад, гаронбаҳотар аст. Агар имонатон устувор монад, шумо дар рӯзи ошкор шудани Исои Масеҳ сазовори таърифу эҳтиром мегардед. Гарчанде ки шумо Исоро надида будед, Ӯро дӯст медоред ва ҳоло ҳам Ӯро надида ба Ӯ имон доред. Аз ин шумо бениҳоят шоду хурсанд ҳастед, чунки ба мақсади имонатон, яъне ба наҷот ёфтани худ наздик шуда истодаед.

2-юм Қуринтиён 1:21-22

Худо Худаш мову шуморо дар ягонагӣ бо Масеҳ устувор намуда, барои Худ интихоб кардааст. Ӯ Рӯҳи Худ, яъне Рӯҳулқудсро ҳамчун муҳр дар диламон гузошта, нишон дод, ки мо аз они Ӯ ҳастем. Ҳамин Рӯҳ кафолати баракатҳоест, ки Худо бароямон медиҳад.

Филиппиён 1:6

Боварии комил дорам, Худое, ки ин кори некро дар дилҳои шумо оғоз намуд, то рӯзи баргаштани Исои Масеҳ онро анҷом медиҳад.

Ҳангоми мӯҳтоҷи хираду ҳикмат будан

Яъқуб 1:5

Аммо агар ба шумо хирад камӣ кунад, метавонед аз Худо онро талаб кунед ва Ӯ, ки ба ҳама бо дасти кушод ва бе таънаву миннат медиҳад, ба шумо низ хирад мебахшад.

Яъқуб 3:13-18

Агар касе аз байни шумо хирадманд ва бофаҳм бошад, бигзор инро бо зиндагии хуб ва амалҳое, ки бо хоксории хираду ҳикмат анҷом дода мешаванд, нишон диҳад. Аммо агар дар дилҳои шумо кинаву ҳасад ва худпарастӣ вуҷуд дошта бошад, худситоӣ накунед, ки таърифатон бар зидди ростӣ аст. Ин гуна ҳикмат аз ҷониби Худо нест, балки ҳикмати заминӣ, дунявӣ, яъне шайтонӣ мебошад. Зеро ҳар вақте ки дар байни шумо кинаву ҳасад ва худпарастӣ ҳаст, дар ҳамон ҷо бетартибӣ ва ҳар гуна фисқу фасод мебошад.

Аммо ҳикмате, ки аз ҷониби Худо меояд, пеш аз ҳама пок аст ва баъд сулҳпарвар, нармдил, равшанфикр, пур аз раҳму шафқат ва самараҳои нек, самимӣ ва бе рӯйбинӣ мебошад. Шахсони сулҳпарвар тухми сулҳро мекоранд ва ҳосилашро, ки росткорӣ аст, ба даст меоваранд.

Ҳангоми бо одатҳои бад мубориза бурдан

Ғалотиён 5:16, 22-23

Ман чӣ гуфтаниам? Бо роҳнамоии Рӯҳулқудс зиндагӣ кунед ва он вақт ҳавасҳои табиати гунаҳкори худро иҷро намекунед. Аммо самарае, ки Рӯҳулқудс дар зиндагии одамон меоварад, инҳоянд: меҳру муҳаббат, шодию хурсандӣ, сулҳу оромӣ, сабру тоқат, некӣ ва меҳрубонӣ, вафодорӣ, хоксорӣ ва нафси худро нигоҳ дошта. Ҳеҷ қонуне бар зидди ин хислатҳо мавҷуд нест.

Эфесусиён 4:22-24
медонед, ки бояд аз тарзи зиндагии пештара ва аз табиати куҳнаи худ, ки ба фиреби ҳавасҳои шаҳвонӣ гирифтор шуда, торафт нобуд мегашт, даст кашед. Шумо медонед, ки тарзи фикррониатон бояд пурра нав шавад ва он табиати наверо бояд дар бар кунед, ки ба Худо монанд офарида шудаасту хислатҳои ҳақиқии росткорӣ ва покиро дорад.

Ҳангоме ки васваса мешавед

1-ум Қуринтиён 10:13

Озмоишҳое, ки шумо ба онҳо рӯ ба рӯ мешавед, ба сари ҳар инсон меоянд. Аммо Худо вафодор аст ва намегузорад, ки шумо беш аз тавоноии худ санҷида шавед. Балки дар баробари озмоишҳо роҳи халосиро низ нишон медиҳад, то ки шумо онро паси сар карда тавонед.

Матто 4:1-11

Баъд аз ин воқеа, Рӯҳулқудс Исоро ба биёбон бурд, то ки шайтон Ӯро биозмояд.

Давоми чил шабонарӯз Исо рӯза дошт ва ниҳоят сахт гурусна монд. Он гоҳ шайтони васвасакор назди Ӯ омада гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, ба ин сангҳо фармон деҳ, ки нон шаванд». Лекин Исо дар ҷавоб гуфт: «Не, зеро дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки инсон на фақат бо хӯрдани нон зинда аст, балки бо ҳар сухане, ки Худо мегӯяд».

Сипас шайтон Исоро ба шаҳри муқаддаси Уршалим бурда, дар ҷойи баландтарини маъбади Худо гузошт ва ба Ӯ гуфт: «Агар Ту Писари Худо бошӣ, Худро аз ин ҷо ба пойин парто. Зеро дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки

„Худо ба фариштагони Худ дар бораи Ту фармон хоҳад дод
ва онҳо Туро дар болои дастонашон хоҳанд бардошт,
то ки поят ба санге назанад“».

«Не! – ҷавоб дод Исо, – чунки дар навиштаҷот боз гуфта шудааст, ки „Худованд Худои худро насанҷед“».

Баъд аз ин, шайтон Исоро ба болои кӯҳи хеле баланд бурд ва ҳамаи мамлакатҳои ҷаҳонро бо тамоми шукӯҳу зебоияшон ба Ӯ нишон дода, гуфт: «Агар Худро ба замин партофта, ба ман саҷда намоӣ, ҳамаи инро ба Ту медиҳам».

Исо ба ӯ гуфт: «Дур шав, эй шайтон! Чунки дар навиштаҷот гуфта шудааст, ки „ба Худованд Худои худ саҷда намоед ва танҳо ба Ӯ хизмат кунед“».

Он гоҳ шайтон аз Исо дур шуд ва фариштагон омада, ба Ӯ хизмат карданд.

Яъқуб 1:12-15

Хушбахт он касест, ки дар вақти санҷишҳо сабру тоқат дорад, зеро ҳангоме ки аз ин гуна имтиҳони зиндагӣ мегузарад, тоҷи ҳаётро ба даст меорад. Ин тоҷро Худо ба дӯстдорони Худ ваъда додааст. Аммо вақте ки ба васваса меафтед, нагӯед, ки «Худо маро месанҷад», чунки Худо ба васваса намеафтад ва дигаронро низ ба васваса намеандозад. Балки ҳар шахс он вақт ба васваса меафтад, ки ҳаваси бад мекунаду баъд саргарми он ҳавас шуда, ба доми васваса меафтад. Сипас, ҳамин ки дили вай бо ин ҳавас ҳомиладор мешавад, гуноҳро таваллуд мекунад. Гуноҳ бошад, ба воя расида, маргро таваллуд мекунад.

Яъқуб 4:7

Пас, ба Худо пурра итоат кунеду ба шайтон зид бароед ва шайтон аз пешатон мегурезад.

1-ум Юҳанно 2:15-17

Ба ин дунё ва ба ҳар он чи, ки дар он аст, дил набандед. Касе, ки ба ин дунё дил мебандад, муҳаббати Худо дар вай нест. Чунки ҳар чизе, ки дар ин дунё ҳаст, яъне ҳавасҳои нафсонӣ, чашмгуруснагӣ ва бо молу мулк калонгирӣ кардан, ҳамаи ин на аз ҷониби Падари Осмонӣ, балки аз ин дунё мебошад. Ин дунё бо ҳавасҳояш гузарон аст, аммо онҳое, ки хости Худоро иҷро мекунанд, то абад зинда мемонанд.

Дар лаҳзаҳое, ки дил ором нест

Юҳанно 14:27

Ман оромиро бо шумо мемонам, оромии Худамро ба шумо медиҳам. Ман онро ба шумо на ба он тавре медиҳам, ки ҷаҳон медиҳад. Ғаму ғуссаро аз дилҳоятон дур кунеду ҳаросон нашавед!

Матто 6:25-34

Бинобар ин, ба шумо мегӯям, ки ғами зиндагиатонро нахӯред, ки чӣ мехӯреду чӣ менӯшед ва ғами бадани худро нахӯред, ки чӣ мепӯшед. Магар зиндагӣ фақат аз хӯрок ва бадан аз пӯшок иборат аст? Ба парандаҳо нигоҳ кунед: онҳо на киштукор мекунанду на ҳосил ҷамъ мекунанд ва на дар анборҳо ҳосил захира мекунанд. Лекин Падари осмониатон онҳоро мехӯронад. Магар арзиши шумо аз парандаҳо баландтар нест? Кадоме аз шумо бо ғам хӯрдан умри худро ақаллан як соат дарозтар карда метавонад? Барои сарулибос ҳам чӣ ғам мехӯред? Ба нашъунамои савсанҳои саҳро нигоҳ кунед: онҳо на меҳнат мекунанду на ришта мересанд, лекин ба шумо мегӯям, ки ҳатто шоҳ Сулаймон бо тамоми ҳашамату сарваташ мисли яке аз онҳо либоси зебое напӯшидааст. Пас, агар Худо гиёҳ ё алаферо, ки имрӯз дар саҳро ҳасту пагоҳ ба танӯр партофта мешавад, чунин пӯшонад, наход шуморо, эй сустимонҳо аз он чанд маротиба беҳтар пӯшонда натавонад?!

Барои ҳамин ғам хӯрданро бас кунед ва нагӯед, ки „Мо чӣ мехӯрда бошем?“ „чӣ менӯшида бошем?“ ё „чӣ мепӯшида бошем?“ Чунки халқҳои дигар аз пайи ҳамаи ин чизҳо мебошанд. Падари осмониатон бошад, медонад, ки шумо ба ҳамаи он эҳтиёҷ доред. Шумо аввал Подшоҳии Худо ва ростии Ӯро ҷӯед ва Ӯ ҳамаи ин чизҳоро низ ба шумо медиҳад. Аз ин рӯ, ғами рӯзи ояндаро нахӯред, фардо ташвишҳои худро дорад. Барои ҳар рӯз ташвиши худи ҳамон рӯз басанда аст».

Филиппиён 4:6-7

Ғами ҳеҷ чизро нахӯред, балки барои ҳама чиз ҳангоми дуо бо илтимосу миннатдорӣ хоҳишҳои худро ба Худо бигӯед. Он гоҳ осоиштагии Худо, ки аз ҳар хирад болотар аст, дилу андешаҳои шуморо дар ягонагӣ бо Исои Масеҳ нигоҳ медорад.

Вақте ки ҳама чиз хуб аст

1-ум Тасолуникиён 5:16-18

Ҳама вақт шод бошед, ҳамеша дуо гӯед, дар ҳар ҳолат Худоро шукр гӯед, зеро хости Худо барои шумо, ки ба Исои Масеҳ тааллуқ доред, ҳамин аст.

Вақте ки дар бораи пул фикр мекунед

Матто 6:24

Ҳеҷ кас ба ду хоҷа хизмат карда наметавонад, чунки ё якеашро дӯст медораду дигарашро бад мебинад ё ба яке вафодор мемонаду дигарашро писанд намекунад. Шумо низ наметавонед ҳам бандаи Худо бошеду ҳам бандаи пул.

Матто 19:16-30

Боре як мард пеши Исо омада, аз Ӯ пурсид: «Устод, барои ба даст овардани ҳаёти абадӣ чӣ некие бояд кунам?» Ба вай гуфт: «Чаро дар бораи некуӣ аз Ман мепурсӣ? Танҳо Худо нек аст. Агар хоҳӣ, ки ҳаёти абадӣ насибат гардад, фармудаҳоро риоя намо». «Кадом фармудаҳоро?» – пурсид мард.

Исо қонунҳои асосиро номбар кард: «Қатл накун, зино накун, дуздӣ накун, шаҳодати бардурӯғ надеҳ, падару модаратро ҳурмату эҳтиром намо ва дигаронро мисли худат дӯст бидор». Ҷавонмард ҷавоб дод: «То ба имрӯз ҳамаи ин фармоишҳоро риоя кардаам. Ғайр аз ин, боз чӣ кор карданам лозим аст?» Исо ба вай гуфт: «Агар хоҳӣ, ки комил бошӣ, рафта, тамоми молу мулкатро фурӯхта, пулашро ба камбағалон тақсим кун. Он гоҳ сарват дар осмон пайдо мекунӣ. Баъд омада, Маро пайравӣ намо».

Ҷавонмард хеле сарватманд буд, бинобар ин, аз шунидани ин суханон андӯҳгин гашта, аз он ҷо рафт.

Он гоҳ Исо ба шогирдонаш гуфт: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ба Подшоҳии Худо даромадани шахси сарватманд бениҳоят душвор аст. Боз мегӯям, ки аз сӯрохии сӯзан гузаштани шутур осонтар аст аз он ки шахси сарватманд ба Подшоҳии Худо дарояд».

Шунидани ин суханон шогирдонро ба ҳайрат оварду онҳо пурсиданд: «Пас кӣ наҷот ёфта метавонад?» Исо ба шогирдонаш бодиққат нигоҳ карда гуфт: «Барои одамизод ин кор ғайриимкон аст, вале барои Худо ҳама чиз имконпазир аст».

Он гоҳ Петрус гуфт: «Мо аз баҳри ҳама чиз гузашта, Туро пайравӣ кардем. Бо мо чӣ мешавад?» Исо ба онҳо ҷавоб дод: «Ба ростӣ ба шумо мегӯям, вақте ки дунё нав мешаваду Писари Одамизод бар тахти пуршукӯҳи Худ мешинад, дувоздаҳ нафари шумо низ ки Маро пайравӣ кардаед, бар тахтҳо нишаста, ба дувоздаҳ қабилаи Исроил ҳукмронӣ мекунед. Инчунин, ҳар касе ки барои Ман шуда, аз баҳри хонаҳо, бародарон ё хоҳарон, падар ё модар, фарзандон ё заминҳояш гузашта бошад, ҳамаи инро сад маротиба зиёдтар пайдо мекунад ва дар оянда ҳаёти абадӣ низ насибаш мегардад. Лекин бисёр аввалинҳо охирон мешаванд ва охиринҳо аввалин».

Луқо 12:15-21

Сипас, ба ҳама муроҷиат карда гуфт: «Аз ҳар гуна чашмгуруснагӣ ҳазар кунед, зеро ҳаёти одам аз бисёрии дороиаш иборат нест».

Баъд ба онҳо масалеро гуфт: «Замини як марди доро ҳосили фаровон дод. Вай ба худ фикр кард: „Чӣ кор бояд кунам, охир барои ҷамъ кардани ҳосили худ ҷое надорам?“ Баъд гуфт: „Ана чӣ кор мекунам – анборҳои худро вайрон карда, анборҳои калонтар месозам. Баъд тамоми ҳосилу сарватамро ба он ҷо бурда, ба худ мегӯям: Ту сарвати бисёре дорӣ, ки барои солҳои зиёде мерасад. Акнун роҳат кун, бихӯр, бинӯш ва кайфу сафо карда гард“. Вале Худо ба вай гуфт: „Эй беақл! Ҳамин шаб ҷонат аз ту гирифта мешавад. Пас, он чи захира кардаӣ, насиби кӣ мегардад?“

Ҳамин тавр бо ҳар касе мешавад, ки барои худ сарват ҷамъ мекунад, вале дар назари Худо доро нест».

Луқо 16:9-13

Пас, Ман ба шумо мегӯям: Пулу моли ин дунёро ба он сарф намоед, ки барои худ дӯстонро пайдо бикунед, то дар вақти тамом шудани дороиятон онҳо шуморо дар хонаҳои абадӣ қабул кунанд. Касе, ки дар кори майда вафодор бошад, дар кори калон ҳам вафодор мемонад. Ҳамчунин, касе, ки дар кори майда беинсоф бошад, дар кори муҳим ҳам беинсофӣ мекунад. Пас, агар ба шумо дороии ин дунёро бовар карда нашавад, кӣ ба шумо сарвати ҳақиқиро бовар мекунад? Ва агар ба шумо моли бегонаро бовар карда нашавад, кӣ моли худи шуморо, ба шумо медиҳад?

Ҳеҷ хизматгор ба ду хоҷа хизмат карда наметавонад, чунки ё якеашро дӯст медораду дигарашро бад мебинад, ё ба яке вафодор мемонаду дигарашро писанд намекунад. Шумо низ наметавонед ҳам бандаи Худо бошеду ҳам бандаи пул».

1-ум Тимотиюс 6:7-10, 17-19

Зеро мо ба ин дунё ҳеҷ чиз наовардаем ва ҳамроҳи худ ба он дунё чизе бурда наметавонем. Аз ин рӯ, агар ризқу рӯзӣ ва сарулибос дошта бошем, бояд қаноат кунем. Онҳое, ки сарватманд шудан мехоҳанд, ба васваса, дом ва бисёр ҳавасҳои аблаҳонаву зараровар гирифтор мешаванд, ки одамонро ба фалокат дучор намуда, несту нобуд мекунанд. Пулпарастӣ решаи ҳар намуди бадӣ мебошад. Баъзе одамон аз пайи он рафта аз имон дур шудаанд ва ба азобҳои бисёр дучор гардидаанд. Сарватмандони ин дунёро насиҳат бикун, ки ҳавобаланд нашаванд ва ба сарвати дурӯза умед набанданд, балки ба Худо умед банданд, ки ҳама чизро барои ҳаловати мо ба таври фаровон медиҳад. Ба онҳо фармон деҳ, ки пулашонро барои корҳои нек сарф кунанд. Онҳо бояд доимо корҳои нек кунанд ва саховатманду дасткушод бошанд. Ба ин восита онҳо бо корҳои некашон дар он дунё ганҷи рӯҳоние ҷамъ мекунанд, ки он мисли таҳкурсии бино мустаҳкам меистад. Бо ҳамин роҳ ҳаёти ҳақиқиро ба даст меоранд.

Вақте ки дар бораи коратон фикр мекунед

Эфесусиён 6:7-8

Хизмати шумо на ҳамчун ба инсон, балки ҳамчун ба Худованд бо майлу рағбат бошад. Фаромӯш накунед, ки ҳар кас, хоҳ ғулому хоҳ озод, барои ҳар кори некаш аз Худованд мукофот мегирад.

Эфесусиён 4:28

Дуздон, дигар дуздӣ накунед. Баръакс, бо дастони худ меҳнати фоиданок кунед, ки барои хайрияи муҳтоҷон чизе дошта бошед.

Эфесусиён 6:5-9

Ғуломон, ба хӯҷаинони хокии худ аз рӯйи иззату эҳтиром бо тарс ва самимона итоат кунед гӯё ба Масеҳ мекарда бошед. Мисли ғуломи хушомадгӯй, ки дар пеши соҳибаш нағз кор карда, дар набудани ӯ бо дили нохоҳам кор мекунад, хизмат накунед. Балки ҳамчун ғуломи Масеҳ хости Худоро бо ҷону дил иҷро намоед. Хизмати шумо на ҳамчун ба инсон, балки ҳамчун ба Худованд бо майлу рағбат бошад. Фаромӯш накунед, ки ҳар кас, хоҳ ғулому хоҳ озод, барои ҳар кори некаш аз Худованд мукофот мегирад.

Хӯҷаинон, шумо низ ҳамин муомиларо нисбати ғуломони худ кунед. Ба онҳо дӯғу пӯписа заданро бас намоед. Дар ёд дошта бошед, ки дар осмон як Хӯҷаин доред, ки Ӯ ҳам хӯҷаини шумову ҳам хӯҷаини ғуломонатон аст ва ба ҳама бо як чашм нигоҳ мекунад.

2-юм Қуринтиён

2-юм Қуринтиён

1. Пешгуфтор

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

Пешгуфтор

НОМАИ ДУЮМ БА

ҚУРИНТИЁН

Пешгуфтор

Павлус, ки фиристодаи Исои Масеҳ буд, мактуби навбатиро пас аз навиштани номаи 1-ум ба Қуринтиён, тақрибан соли 55-уми пас аз милод, ҳангоме ки дар сафар буду дар бораи Исои Масеҳ хушхабарро мерасонд, навиштааст.

Павлус ва имондорони шаҳри Қуринтус ба якдигар муҳаббати бародаронаи самимӣ доштанд, лекин дар байнашон нофаҳмӣ ва хафагӣ пайдо шуда буд. Павлус ба ҷойи он ки ба пеши қуринтиён равад, дилашро дар ин мактуб ба онҳо холӣ мекунад. Ӯ дар ин мактубаш барои ислоҳи онҳо сахт гап зада мефаҳмонад, ки вай барояшон мисли падарест, ки аз корҳои нодурусти фарзандонаш азоб мекашад. Ӯ онҳоро барои фоидаи худашон тарбия мекунад. Ӯ мехоҳад, ки онҳо тавба карда, рафторашонро дигар кунанд, то ки дар вақти омадани Исо ҷазо дода нашаванд.

Инчунин ба Павлус лозим омад, ки фиристода будани худро ба қуринтиён исбот намояд. Чунки онҳо ба муаллимони дурӯғине гӯш медоданд, ки мегуфтанд: «Павлус дар асл аз тарафи Худо фиристода нашудааст, ки ба қуринтиён таълим диҳад».

Павлус ба қуринтиён хотиррасон мекунад, ки онҳо хабари хушро аввал аз ӯ шунида буданд ва вақте ки ба ҳақиқат имон оварданд, чи қадар хурсанд буданд. Ӯ боз ёдрас мекунад, ки вай шабу рӯз азобҳои зиёдро паси сар кард, то ки онҳо дар имон калон шаванд. Дар нишон додани муҳаббату ғамхорӣ Павлус барои онҳое, ки халқи Худоро роҳнамоӣ мекунанд, намунаи хуб аст. Ӯ онҳоро сӯиистифода намебарад, балки ба онҳо хизмат мекунад. Ӯ мехоҳад, ки онҳо барои наҷот ёфтан аз гуноҳ даст кашанд ва худотарсона зиндагӣ кунанд. Ӯ онҳоро илтимос мекунад, ки ҳақиқатро аз дурӯғ фарқ кунанд ва ба имондороне, ки муҳтоҷӣ доранд, ёрӣ диҳанд. Вай онҳоеро, ки ӯро хафа кардаанд, мебахшад. Чунин роҳбарон имрӯз ҳам бисёр ба мо лозим ҳастанд.

1

Саломи Павлус

1^1Салом ба аҳли ҷамоати имондорони Худо дар шаҳри Қуринтус ва ба тамоми халқи Ӯ, ки дар вилояти Охоия зиндагӣ мекунанд! Ман, Павлус, ки бо хости Худо фиристодаи Исои Масеҳ таъйин шудаам ва бародари мо Тимотиюс+
2файзу меҳрубонӣ ва сулҳу осоиштагии Худо Падари мо ва Худованд Исои Масеҳро бар шумо хоҳонем.

Миннатдории Павлус ба Худо

3Ба Худо, ки Падари Худованди мо Исои Масеҳ ва Падари раҳмдил ва Худои ҳама гуна тасаллӣ аст, ҳамду сано бод!+
4Ӯ моро дар ҳама гуна мусибатҳоямон тасаллӣ медиҳад, то ки мо низ бо ҳамон тасаллое, ки худамон аз Худо меёбем, дигаронро ҳам дар ҳама гуна мусибаташон дилбардорӣ намоем. 5Мо барои Масеҳ чӣ қадар бештар азоб кашем, ҳамон қадар зиёдтар Худо ба воситаи Масеҳ ба мо тасаллӣ медиҳад+. 6Агар мо азобу уқубат кашем, ин ба хотири тасаллову наҷоти шумост ва агар тасаллӣ ёбем, боз ҳам ба хотири тасалло ёфтани шумост. Дар ҳамин ҳолат шумо ба мисли мо бо сабру тоқат азобҳоеро, ки мо аз сар мегузаронем, паси сар мекунед+. 7Боварии комил дорем, ки чи хеле дар азобу уқубати мо шарик ҳастед, ҳамчунин дар тасаллое, ки аз Худо меёбем, шарик мешавед.

8Эй бародарону хоҳарон, мо намехоҳем, ки шумо аз мусибатҳое, ки дар вилояти Осиё ба сарамон омад, бехабар монед. Азобу уқубати ба сарамон омада аз қувватамон чунон зиёд буд, ки мо ҳатто аз зинда мондан умедамонро канда будем+. 9Дар ҳақиқат, мо интизор будем, ки ҳалок мешавем. Ин аз он сабаб рӯй дод, ки мо на ба қуввати худамон, балки ба Худое, ки мурдагонро зинда мекунад, таваккал кунем+. 10Ӯ моро аз хатари марговар наҷот дод ва боз ҳам наҷот медиҳад. Мо ба Ӯ умед мебандем, ки Ӯ боз моро наҷот хоҳад дод+. 11Шумо ҳам бо дуоҳоятон ба мо ёрӣ мерасонед, чунки Худо аз рӯйи меҳрубониаш ба дуоҳои зиёд ҷавоб дода, моро наҷот медиҳад ва бисёр одамон Ӯро шукр мегӯянд+.

Дигаргуниҳо дар нақшаи Павлус

12Мо бо боварӣ ва виҷдони пок гуфта метавонем, ки дар ҳамаи корҳоямон бо нияти пок ва самимияте, ки Худо ба мо додааст, зиндагӣ кардем. Нисбат ба мардуми ҷаҳон ва бахусус нисбат ба шумо мо чунин рафтор намудем ва ин рафторамон на аз рӯйи хиради одамизод, балки аз рӯйи файзу меҳрубонии Худо буд+. 13-14Мо ба шумо танҳо чизҳоеро менависем, ки хонда ва маънояшро фаҳмида метавонед. Ҳатто агар ҳозир қисман суханамонро фаҳмед, умедворам, ки дар оянда пурратар мефаҳмед. Сипас дар Рӯзи бозгашти Худованди мо Исо чӣ гунае ки мо аз шумо фахр мекунем, шумо низ аз мо ҳамон тавр фахр мекунед+. 15Азбаски дилпур ҳастам, ки шумо ба мо боварӣ доред, қарор додам, ки ҳангоми сафар карданам ду бор ба пешатон омада, баракат диҳам. Яъне дар сари сафарам,+
16ҳангоми ба вилояти Мақдуния рафтан ва ҳам аз он ҷо бозгаштанам шуморо бинам. Он гоҳ шумо ба ман ёрӣ дода, маро ба сарзамини Яҳудия гусел карда метавонистед+.

17Шояд шумо пурсед, ки чаро ман нақшаи ба пешатон омаданро тағйир додаам. Ё шояд шумо фикр кунед, ки ман ба мисли одами ҷаҳонӣ бепарвоёна нақша кашида, дар як вақт ҳам «Ҳа» ва ҳам «Не» мегӯям. 18Лекин чи хеле ки Худо ҳақиқатро мегӯяд, сухани мо низ ба шумо дар як вақт ҳам «Ҳа» ва ҳам «Не» намебошад+. 19Зеро Исои Масеҳ – Писари Худо, ки ман ва Силову Тимотиюс Ӯро ба шумо эълон кардем, байни «Ҳа» ё «Не» дудила нест, балки ҳамеша дар «Ҳа» меистад+. 20Чи қадар ки ваъдаҳои Худо зиёд бошанд, ҳамаи онҳо дар Масеҳ ҷавоби «Ҳа» меёбад, чунки Масеҳ ҳамаи ваъдаҳоро иҷро мекунад. Барои ҳамин мо ба воситаи Масеҳ барои шукӯҳу бузургии Худо «Омин» мегӯем+.

21Худо Худаш мову шуморо дар ягонагӣ бо Масеҳ устувор намуда, барои Худ интихоб кардааст. 22Ӯ Рӯҳи Худ, яъне Рӯҳулқудсро ҳамчун муҳр дар диламон гузошта, нишон дод, ки мо аз они Ӯ ҳастем. Ҳамин Рӯҳ кафолати баракатҳоест, ки Худо бароямон медиҳад+.

23Худо шоҳид аст, ки сабаби то ҳол ба шаҳри Қуринтус наомаданам он буд, ки намехостам шуморо ҷанг кунам+. 24Мо намехоҳем, ки бар имони шумо ҳукмронӣ кунем, чунки шумо дар имонатон устувор истодаед. Мо баръакс мехоҳем, ки барои хурсандиатон бо шумо ҳамкорӣ кунем.

2

2^1Ман қарор додам, ки агар омаданам сабаби ранҷишу андӯҳи шумо шавад, дигар ба пешатон наоям. 2Чунки агар шуморо ранҷонам, ғайр аз шумо, дигар кӣ маро хурсанд мекунад+? 3Барои ҳамин он мактубро навиштам, то ки вақти омадан касоне, ки бояд маро шод кунанд, сабаби ғамгин гаштани ман нашаванд. Зеро аниқ медонам, ки хурсандии ман ҳамаи шуморо шод месозад. 4Ман он мактубро бо андӯҳи бузургу гиряи бисёр ва дили дардманд навишта будам. Ман намехостам шуморо ғамгин кунам, балки хостам донед, ки чӣ қадар шуморо дӯст медорам+.

Бахшидани имондоре, ки гуноҳ кардааст

5Дар бораи он бародар аз байнатон, ки пештар маро ранҷонида буд, инро мегӯям: ӯ на фақат маро, балки қисман (намехоҳам воҳима кунам) ҳамаи шуморо низ ранҷонидааст. 6Бисёре аз шумо аллакай ӯро ҷазо додед ва ин барои ӯ басанда аст+. 7Акнун вақти он расидааст, ки ӯро бахшед ва дилбардорӣ кунед, то ки ӯ аз ғаму ғуссаи аз ҳад зиёд аз по наафтад. 8Бинобар ин ман аз шумо илтимос мекунам, ки муҳаббати худро ба ӯ нишон диҳед.

9Инчунин ба воситаи он мактуб санҷидан мехостам, ки оё шумо ба фармонҳои ман пурра итоат мекунед ё не. 10Агар шумо касеро бахшед, ман низ ӯро мебахшам. Касеро, ки бахшидаам (агар дар асл бахшидан лозим бошад), ба хотири шумо дар ҳузури Масеҳ бахшидаам, 11то ки шайтон моро фирефта накунад, зеро мо аз нақшаҳои ӯ бохабарем+.

12Вақте ки ман барои эълон кардани хушхабари Масеҳ ба шаҳри Трӯос омадам, пай бурдам, ки барои дар он ҷо хизмат карданам Худованд тамоми имкониятҳоро фароҳам овардааст+. 13Аммо азбаски дар он ҷо бародарам Титусро наёфтам, парешон шудам. Сипас ман бо имондорони он ҷо хайрухуш карда, барои ҷустуҷӯи ӯ ба вилояти Мақдуния омадам+.

Исои Масеҳ ғалаба медиҳад

14Ман Худоро шукр мегӯям, ки Ӯ моро дар ягонагӣ бо Масеҳ дар қатори ғолибшудагон қарор дода, ҳидоят мекунад. Ӯ ба воситаи мо донишеро, ки дар бораи Масеҳ аст, дар ҳама ҷо мисли бӯйи хуше паҳн мекунад+. 15Зеро мо ба мисли бӯйи хуш ҳастем, ки Масеҳ онро ба Худо тақдим мекунад ва он ҳам дар байни онҳое, ки наҷот меёбанд ва ҳам дар байни онҳое, ки ҳалок мешаванд, паҳн мешавад+. 16Барои онҳое, ки дар роҳи ҳалокат ҳастанд, мо бӯйи бади марг ҳастем ва барои онҳое, ки дар роҳи наҷот ҳастанд, мо бӯйи ҳаётбахш ҳастем. Ҳеҷ кас аз пеши худаш гуфта наметавонад, ки қобилияти расондани чунин паёмро дорад.

17Бисёриҳо паёми Худоро барои фоидаи шахсии худ эълон мекунанд, лекин мо чунин нестем. Баръакс ҳамчун хизматгорони Масеҳ мо медонем, ки Худо ба мо нигоҳ карда истодааст. Аз ин рӯ паёми Худоро аз самими дил эълон мекунем, зеро Худо моро барои ин кор фиристодааст.

3

Хизматгорони аҳду паймони нав

3^1Шояд шумо фикр мекунед, ки мо боз худро таъриф мекунем, лекин ин тавр нест. Баъзеҳо бо худ тавсияномаҳо гирифта нишон медиҳанд, лекин мо муҳтоҷи тавсиянома аз ягон кас нестем. Мо аз шумо ҳам талаб намекунем, ки тавсиянома барои мо нависед+. 2Шумо худ тавсияномаи мо ҳастед, ки он дар диламон навишта шудааст ва онро ҳамаи одамон шинохта ва хонда метавонанд. 3Маълум аст, ки шумо номаи Масеҳ ҳастед ва он натиҷаи хизмати моро дар байни шумо нишон медиҳад. Он на бо қалам, балки бо Рӯҳи Худои зинда навишта шудааст. Он на дар рӯйи лавҳасангҳо, балки дар дили одамизод навишта шудааст.

4Мо инро барои он мегӯем, ки ба воситаи Масеҳ ба Худо бовар дорем 5ва на барои он ки бо қуввати худ кореро анҷом медиҳем, чунки қобилиятҳои мо аз Худост. 6Ӯ ба мо қобилият додааст, ки хизматгорони аҳду паймони нав бошем. Ин аҳду паймон на шариати навишташуда, балки аз Рӯҳулқудс аст, зеро шариати навишташуда инсонро ба марг мебарад, аммо Рӯҳулқудс ҳаёт мебахшад+.

Бузургии аҳду паймони нав дар муқоиса бо аҳду паймони куҳна

7Шариати дар лавҳасангҳо навишташуда одамонро ба марг ҳукм карда буд. Лекин Худо он шариатро бо чунон шукӯҳу бузургие дод, ки рӯйи Мусо аз он медурахшид. Он то ба дараҷае дурахшон буд, ки халқи Исроил ба чеҳраи ӯ нигоҳ карда наметавонистанд. Аммо ин нур оҳиста-оҳиста нопадид мешуд. 8Пас магар шукӯҳу бузургие, ки ба хизмати Рӯҳулқудс дахл дорад, бузургтар нест?! 9Агар аҳду паймони куҳна, ки ҳукм мебаровард, шукӯҳу бузургӣ дошта бошад, пас аҳду паймони нав, ки моро дар назди Худо сафед мекунад, чӣ қадар зиёд шукӯҳу бузургӣ дошта бошад?! 10Дар ҳақиқат шукӯҳу бузургии пешина дар муқоиса бо шукӯҳу бузургии беканори аҳду паймони нав бузург набуд. 11Агар шукӯҳи чизи гузарон ин қадар бузург буд, пас шукӯҳи чизи абадӣ боз ҳам бузургтар аст.

12Чун умед дорем, ки бузургии аҳду паймони нав то абад мемонад, хеле далерона сухан мегӯем. 13Ба мо лозим нест, ки мисли Мусо рӯямонро пӯшонем. Ӯ рӯяшро бо парда пӯшонида буд, то ки исроилиён анҷоми шукӯҳу бузургии гузарандаро набинанд. 14Исроилиён якрав шудаанд ва то имрӯз ҳангоми хондани аҳду паймони қадим ин парда нокушода мемонад. Ин парда танҳо бо имон овардан ба Масеҳ бардошта мешавад+. 15Ҳатто имрӯз, ҳангоме ки онҳо шариати Мусоро мехонанд, ин парда дилашонро пӯшонидааст.

16Лекин ҳангоме ки шахс ба Худованд рӯ меоварад, парда бардошта мешавад. 17Худованд Рӯҳ аст ва дар он ҷое ки Рӯҳи Худованд ҳаст, он ҷо озодист+. 18Азбаски парда аз пеши назарамон бардошта шудааст, ҳамаи мо, имондорон зебоии пурнури Худовандро гӯё дар оина мебинем ва Худованд, ки Рӯҳ аст, моро бештару бештар ба Худ монанд мекунад+.

4

Ганҷи бузург дар кӯзаҳои лойин

4^1Бинобар ин, азбаски Худо аз рӯйи раҳму шафқаташ ба мо чунин хизматро додааст, мо ҳаргиз рӯҳафтода намешавем+. 2Мо ҳама амалҳои пинҳони шармоварро рад мекунем. Мо касеро фиреб намедиҳем ё паёми Худоро нодуруст маънидод намекунем. Баръакс, дар ҳузури Худо ҳақиқатро ошкоро мегӯем ва ҳамин тавр одамони боваринок буданамонро ба ҳама нишон медиҳем+. 3Ҳатто агар хушхабаре, ки мо эълон мекунем, барои ягон кас пинҳон бошад, он фақат барои ҳалокшавандагон пинҳон аст+. 4Шайтон, ки худои ин ҷаҳон аст, зеҳни беимононро тира кардааст. Бинобар ин зеҳни онҳо бо нури хушхабар дар бораи Исои Масеҳи пурнур, ки аз ҳар ҷиҳат мисли Худост, равшан намешавад+. 5Мо на худро, балки Исои Масеҳро эълон мекунем, ки Ӯ Худованд аст ва мо ба хотири Исо ба шумо хизмат мекунем+. 6Зеро Худое, ки дар вақти офаридани дунё дар торикӣ «Рӯшноӣ шавад», гуфтааст, бо нураш фикрҳои моро низ равшан кардааст, то ки мо шукӯҳу бузургии Ӯро, ки дар рӯйи Исои Масеҳ аст, бифаҳмем.

7Мо ки фақат ба монанди кӯзаҳои лойин ҳастем, ин дониши илоҳиро ҳамчун ганҷ дар худ нигоҳ медорем. Аз ин маълум мешавад, ки қуввати бузург на аз тарафи мо, балки аз тарафи Худо меояд+. 8Ба мо аз ҳар тараф фишор меоранд, лекин мо мағлуб нашудаем. Илоҷе надорем, лекин рӯҳафтода ҳам намешавем+. 9Моро дунболагирӣ мекунанд, лекин Худо моро тарк намекунад. Моро аз пой афтондаанд, лекин нобуд нашудаем+. 10Мо ҳамеша дар баданамон марги Исоро бардошта мегардем, то ки ҳаёти Ӯ дар баданамон низ зоҳир шавад+.

11Мо зиндагон ҳамеша ба хотири Исои Масеҳ зери хатари марг ҳастем, то ки зинда будани Исо дар бадани мирандаи мо маълум гардад+. 12Аз ин рӯ, мо бо маргу азоб рӯ ба рӯ мешавем, то ки шумо ҳаёт ёбед.

13Дар навиштаҷот омадааст: «Азбаски имон доштам, сухан гуфтам». Азбаски мо ҳам ҳамин гуна имон дорем, мо низ паёми Худоро нақл кардан мегирем. 14Зеро медонем ҳамон Худое, ки Худованд Исоро зинда кард, моро низ ҳамроҳи Исо зинда намуда, бо шумо ба ҳузураш мебарад+. 15Ҳамаи ин барои манфиати шумо аст, то ки файзу меҳрубонии Худо барои одамон бештару бештар гардад ва барои шукӯҳу бузургии Худо шукргузорӣ низ зиёд шавад.

Имон ба Худованд

16Барои ҳамин мо ҳаргиз рӯҳафтода намешавем. Ҳарчанд намуди зоҳирии мо, яъне баданҳоямон фарсуда шудан гирад ҳам, олами дарунии мо рӯз ба рӯз нав мешавад+. 17Зеро ранҷу азоби ҳозираи мо ночиз ва зудгузар аст. Аммо он барои мо чунон шукӯҳу бузургие меорад, ки аз ранҷу азоб беҳад бузургтар аст ва абадӣ мемонад+. 18Мо на ба чизҳое, ки мебинем, балки ба чизҳое, ки намебинем, чашм дӯхтаем. Зеро чизҳои заминӣ, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, вале чизҳои осмонӣ, ки дида намешаванд, абадианд+.

5

Худо ба мо баданҳои нав медиҳад

5^1Мо медонем, ки дар ин дунё бадани мо ба мисли хаймае хонаи муваққатӣ аст, ки дар охири умрамон ҷамъ карда мешавад. Дар он вақт Худо бароямон хонаи осмонӣ, яъне бадани абадӣ медиҳад, ки онро на одамизод, балки Худи Худо сохтааст. 2Ҳоло ки мо баданҳои заминӣ дорем, оҳ кашида, орзу мекунем, ки бадани осмониамонро ҳамчун либоси нав ба бар кунем+. 3Азбаски мо баданҳои осмонӣ мегирем, рӯҳи бебадан нахоҳем буд+. 4Хаймаҳое, ки дар онҳо ҳоло зиндагӣ мекунем, бароямон бори вазнинанду мо оҳу нола мекунем. Хоҳиши мо мурдану аз ин бадан халос шудан нест, балки он аст, ки бо бадани осмонӣ пӯшонида шавем. Ин тавр бадани мирандаи мо ба бадани абадӣ табдил меёбад. 5Худи Худо моро барои қабул кардани баданҳои нави осмонӣ тайёр кардааст ва ҳамчун кафолате, ки ин баданҳои навро медиҳад, ба мо Рӯҳи Худашро бахшидааст+.

6Бинобар ин мо ҳамеша дилпур ҳастем ва медонем, ки то вақте, ки дар бадани заминӣ зиндагӣ мекунем, бо Худованд дар осмон нестем. 7Мо на бо чизҳое, ки мебинем, балки бо имон зиндагӣ мекунем+. 8Бале, мо дилпур ҳастем ва мехоҳем, ки ҷисмҳои заминиамонро тарк карда, ба манзили худ, назди Худованд равем. 9Аз ин рӯ, чи дар ин ҷо бошем, чи дар он ҷо, беш аз ҳама кӯшиш менамоем, ки ба Ӯ писанд оем+. 10Зеро ҳамаи мо бояд пеши тахти Масеҳ ҷавоб диҳем, то ки мувофиқи корҳои неку бадамон, ки бо ҷисми худ кардаем, подош гирем+.

Мо намояндагони Масеҳ ҳастем

11Пас чун пеши тахти Ӯ ҷавоб медиҳем, тарси Худовандро дорем ва кӯшиш мекунем, ки мардумро ба сӯи наҷот ҳидоят намоем. Худо чӣ гуна одам будани моро медонад ва умедворем, ки шумо низ чӣ гуна будани моро медонед+. 12Ин чунин маъно надорад, ки мо боз худамонро таъриф карда истодаем. Балки ба шумо имкон медиҳем, ки аз мо фахр кунед, то ба онҳое, ки на бо чизҳои ботинӣ, балки бо чизҳои зоҳирӣ ифтихор мекунанд, ҷавобе дошта бошед+. 13Агар ба назар чунин намояд, ки аз ақл бегона шудаем, ин ба хотири Худост! Вале агар солимфикр бошем, ин ба хотири шумост+. 14Муҳаббати Масеҳ моро ба ҳар кор водор менамояд. Боварии комил дорем, ки чун Масеҳ барои ҳама мурдааст, пас ҳама барои ҳаёти пештараашон мурдаанд+. 15Масеҳ барои ҳама мурдааст, то ки зиндагон дигар барои худ зиндагӣ накунанд, балки барои Ӯ зиндагӣ кунанд, ки ба хотири онҳо мурд ва дубора зинда шуд+.

16Дигар мо касеро аз нуқтаи назари одамӣ баҳо намедиҳем. Агар пештар Исои Масеҳро аз нуқтаи назари одамӣ баҳо медодем, пас ҳозир чунин намекунем. 17Ин чунин маъно дорад, ки ҳар касе, ки ба Масеҳ тааллуқ дорад, аз нав офарида шудааст. Он чи ки куҳна буд, даргузашт ва акнун ҳама чиз нав шудааст+.

18Ҳамаи ин кори Худост. Ӯ ба воситаи Масеҳ моро бо Худ оштӣ додааст. Ҳоло моро вазифадор кардааст, ки паёми бо Худо оштӣ шуданро ба дигарон расонем+. 19Яъне Худо ба воситаи Масеҳ ҷаҳонро бо Худ оштӣ дода, гуноҳҳояшонро дигар ҳисоб намекунад ва ин паёми оштиро ба мо супурд+. 20Мо намояндагони Масеҳ ҳастем ва Худо ба воситаи мо ба одамон муроҷиат мекунад. Аз ин рӯ мо аз номи Масеҳ аз шумо илтиҷо мекунем, ки дигар ҳамчун душманони Худо зиндагӣ накарда, бо Ӯ оштӣ шавед+. 21Худо гуноҳҳои одамонро ба дӯши Масеҳ, ки комилан бегуноҳ буд, гузошт, то ки Ӯ мо гунаҳкоронро дар ягонагӣ бо Масеҳ беайбу росткор эълон кунад+.

6

6^1Худо аз рӯйи файзу меҳрубониаш шуморо наҷот додааст. Ҳоло ҳамчун ҳамкорони Худо мо аз шумо илтиҷо мекунем, ки ин наҷотро зери по карда бефоида накунед+. 2Зеро Худо мегӯяд: «Дар вақти мувофиқ туро шунидам ва дар рӯзи наҷот ба ту мадад расондам».

Инак он вақти мувофиқ расидаасту имрӯз рӯзи наҷот аст.

Мушкилиҳои Павлус

3Мо ягон касро ба васваса намеандозем, то ки ҳеҷ кас хизмати моро бадном накунад. 4Баръакс, бо сабру тоқат дар ҳама чиз, дар азобу уқубат, дар муҳтоҷӣ ва дар ҳар гуна душворӣ худро ҳамчун хизматгорони бовафои Худо нишон медиҳем+. 5Мо шӯришҳову меҳнати сахт, лату кӯбу шабҳои бехобӣ ва гуруснагиро аз сар гузаронидем. 6Ҳамчунин мо хизматгорони Худо буданамонро дар дили соф, дониш, сабр, меҳрубонӣ, муҳаббати самимона ва ба воситаи Рӯҳулқудс, ки дар вуҷудамон ҳаст, нишон медиҳем. 7Мо ҳақиқатро таълим медиҳем ва қудрати Худо дар вуҷудамон амал мекунад. Ҳам барои дасти чап ва ҳам барои дасти рости мо ҳаёти покамон ҳамчун аслиҳаи ҷангӣ аст+. 8Новобаста ба он ки одамон моро ҳурмат мекунанд ё намекунанд, ифтихор мекунанд ё бадгӯйӣ мекунанд, мо ба Худо хизмат мекунем. Мо ростқавл ҳастем, лекин одамон моро фиребгар меноманд+. 9Моро хуб намешиносанд, вале мо машҳур ҳастем. Бо марг рӯ ба рӯ бошем ҳам, ҳанӯз зинда ҳастем. Азобу шиканҷа кашем ҳам, кушта нашудаем+. 10Моро ғамгин мекунанд, мо бошем, ҳамеша шодӣ мекунем. Камбағал ҳастем, лекин дигаронро сарватманд мегардонем. Мо ҳеҷ чиз надорем, вале дорои ҳама чиз ҳастем+.

11Эй мардуми шаҳри Қуринтус! Мо ба шумо кушоду равшан гап задем ва аз таҳти дил шуморо дӯст доштем. 12Мо муҳаббати худро аз шумо дареғ намедорем. Ин шумоед, ки муҳаббати худро аз мо дареғ медоред. 13Ман ба шумо ҳамчун ба фарзандони худам мегӯям, ки шумо низ дилҳои худро ба мо кушоед+.

Аз онҳое, ки Худоро рад мекунанд, худро дур гиред

14Бо онҳое, ки беимонанд, якҷо нашавед. Охир росткорӣ бо бадкорӣ чӣ алоқа дорад? Ё нур бо торикӣ чӣ чизи умумӣ доранд+? 15Магар дар байни Масеҳ ва шайтон ягонагие ҳаст? Охир имондор чӣ гуна шарики шахси беимон шуда метавонад+? 16Оё бутҳо ба макони муқаддаси Худо, яъне ба маъбадаш тааллуқ доранд? Албатта не! Мо маъбади Худои зинда ҳастем. Чунон ки Худо гуфтааст: «Ман андаруни онҳо сокин шуда, дар байнашон мегардам. Ман Худои онҳо мешавам ва онҳо халқи Ман мешаванд».+

17«Барои ҳамин аз миёни беимонон берун омада, аз онҳо ҷудо шавед. Ба чизҳои нопоки онҳо нарасед ва Ман шуморо қабул хоҳам кард. 18Ман Падари шумо мешавам ва шумо писарону духтарони Ман мешавед», мегӯяд Худованди Тавоно.

7

7^1Дӯстони азиз, азбаски чунин ваъдаҳо дорем, бояд худро аз ҳар чизе, ки рӯҳу баданамонро ҳаром месозад, пок кунем ва азбаски аз Худо метарсем, худро пурра аз бадӣ ҷудо карда, ба Ӯ бахшида шавем+.

Хурсандии Павлус аз рафтори имондорони шаҳри Қуринтус

2Моро дар дилҳоятон ҷой диҳед. Мо касеро наранҷондаем, касеро гумроҳ накардаем ва аз касе сӯиистифода набурдаем+. 3Ман инро барои айбдор намудани шумо намегӯям. Ман пештар гуфта будам, ки шумо он чунон дар дилҳои мо ҷой шудаед, ки на марг метавонад шуморо аз мо ҷудо созад, на зиндагӣ+. 4Ман ба шумо боварии комил дорам ва бо шумо хеле ифтихор дорам. Бо вуҷуди ҳамаи мушкилотам, ман пур аз тасаллӣ ҳастам ва шодии фаровон дорам+.

5Пас аз он ки мо ба вилояти Мақдуния омадем, ҳеҷ оромие надоштем, чунки дар ҳама ҷо мусибат, атрофамон ҷангу ҷидол ва диламон дар тарсу ҳарос буд+. 6Лекин Худое, ки рӯҳафтодагонро таскин мебахшад, бо омадани Титус моро рӯҳбаланд намуд+. 7На фақат омаданаш, балки дилбардорие, ки ӯ аз шумо дид, моро рӯҳбаланд кард. Ӯ нақл кард, ки шумо маро сахт ёд кардаеду аз кори кардаатон пушаймон ҳастед ва то чӣ андоза барои муҳофизати ман бархостаед. Ин чизҳо маро беҳад шод кард!

8Агарчи суханони сахтам дар номаи пештара шуморо ғамгин карда бошад ҳам, ман аз навиштани он пушаймон нестам. Албатта дар аввал вақте фаҳмидам, ки он шуморо барои муддати кӯтоҳе ғамгин сохтааст, пушаймон шудам+. 9Лекин ҳозир аз навиштани он нома хурсанд ҳастам. На барои он ки шумо ғамгин шудед, балки барои он ки ин ғам сабаби тавбаи шумо гардид. Шумо бо хости Худо ғамгин шуда будед ва аз мо ягон зарар надидаед. 10Ғаме, ки Худо медиҳад, шахсро ба тавба мебарад, ба тавбае, ки дар натиҷа наҷот мебахшаду дар он пушаймонӣ нест. Аммо ғами ин дунё шахсро ба марг мебарад+. 11Охир бинед, ки ғами Худо дода чӣ қадар чизҳои хуб, аз қабили ҷидду ҷаҳд, хоҳиши худро ҳимоя кардан, тарс аз бадӣ, хоҳиши дидани ман, ғайрат ва ташнаи адолат буданро дар вуҷуди шумо бедор кард. Дар ҳамаи ин шумо нишон додед, ки дар ин кор беайб ҳастед.

12Мақсади ман он набуд, ки дар бораи шахси хатокарда ё ҷабрдида нависам. Балки мехоҳам, донед, ки шумо дар пеши Худо чӣ қадар ғами моро мехӯред+. 13Ин моро тасалло дод!

Азбаски ҳамаи шумо Титусро тасалло додед, ӯ хурсанд шуд ва мо бошем, аз шодии ӯ бештар хурсанд шудем. 14Ман дар назди Титус аз шумо ифтихор доштам ва шумо маро дар хиҷолат нагузоштаед. Чи хеле ки мо ҳамеша ба шумо сухани ростро мегуфтем, сухани таърифие, ки дар бораатон ба Титус гуфта будем, рост баромад. 15Ҳозир вақте Титус ба ёд меорад, ки чи хел ҳамаи шумо ӯро бо тарсу эҳтиром қабул карда, ба ӯ итоат карда будед, дар ҳаққи шумо зиёдтар ғамхорӣ мекунад. 16Ман бошам, бисёр хурсандам, ки дар ҳама чиз ба шумо бовар карда метавонам.

8

Хайру саховати ҷамоатҳои имондорон

8^1Бародарону хоҳарони азиз, мехоҳем, аз файзу меҳрубоние, ки Худо ба ҷамоатҳои вилояти Мақдуния додааст, огоҳ шавед. 2Дар вақти азобҳои зиёд шодию хурсандӣ ва камбағалии сахт онҳоро дасткушод карда буд+. 3Ман шаҳодат медиҳам, ки онҳо на танҳо аз рӯйи имконияташон, балки зиёдтар аз он, ихтиёран пул ҷамъ карда доданд+. 4Онҳо моро сахт илтиҷо намуданд, ки дар чунин хизмати боифтихор, яъне кумак расондан ба имондорони шаҳри Уршалим саҳмгузор бошанд+. 5Коре, ки онҳо карданд, аз он чи ки мо интизор будем, бештар буд. Онҳо аввал худро ба хизмати Худованд бахшида, сипас аз рӯйи хоҳиши Худо худро ба ихтиёри мо гузоштанд. 6Аз ин рӯ, мо аз Титус хоҳиш намудем, ки кори хайри дар байни шумо сар кардаашро ба охир расонад+. 7Азбаски аз ҳама чиз, яъне имон, сухандонӣ, дониш ва ғайрат сарватманд ҳастед ва мо низ нисбат ба шумо муҳаббати зиёд дорем, дар ин кори хайр низ дасткушод бошед+.

8Ман ба шумо фармон намедиҳам, ки кумакпулӣ диҳед. Имондорони ҷамоатҳои дигар мехоҳанд ҳадя кунанд ва ман мехоҳам санҷам, ки муҳаббати шумо ҳам нисбати имондорони Яҳудия самимӣ ҳаст ё не+. 9Шумо файзу меҳрубонии Худовандамон Исои Масеҳро медонед. Ӯ сарватманд буд, лекин ба хотири шумо камбағал шуд, то ки бо камбағалиаш шуморо сарватманд гардонад+.

10Маслиҳати ман ба шумо ин аст, ки агар кори хайреро, ки соли гузашта сар карда будед, ба анҷом расонед, бароятон хуб мешавад. Соли гузашта шумо аввалин касоне будед, ки ба кори хайр даст задед ва ҳатто кори хайр карданро орзу кардед+. 11Он кореро, ки аз аввал бо ғайрати калон сар карда будед, акнун мувофиқи имкониятҳоятон ба анҷом расонед. 12Агар кумак кардан хоҳед, Худо онро аз рӯйи имкониятатон қабул мекунад ва на аз рӯйи он чи ки надоред+.

13Ман намехоҳам, ки кумаки шумо ба дигарон осон ва барои худатон гарон афтад. Ман фақат мехоҳам, ки баробарӣ бошад. 14Шумо ҳозир метавонед, аз сарвати худ ба шахсони муҳтоҷ ёрӣ расонед. Дертар, ҳангоме ки онҳо доро мешаванд, дар муҳтоҷиатон ба шумо онҳо ёрӣ мерасонанд. Ҳамин тавр баробарӣ ба миён меояд+. 15Охир дар навиштаҷот омадааст: «Касе ки бисёр чида буд, зиёдатӣ надошт ва касе ки кам чида буд, камӣ надошт».

Титус ва ҳамроҳони ӯ

16Шукри Худо дилсӯзие, ки ман нисбати шумо дорам, ба Титус ҳам дода шудааст. 17Ӯ на танҳо дархости моро барои омадан қабул кард, балки хеле боғайратона, ихтиёрӣ боз ба назди шумо омадан мехост. 18Ҳамроҳи Титус бародареро мефиристем, ки барои эълон кардани хушхабар дар ҳамаи ҷамоатҳои имондорон сазовори таъриф гардидааст. 19Инчунин, он бародарро ҷамоатҳо таъйин намуданд, ки ба мо дар ин кори хайр ҳамсафар бошад. Мо ин корро барои бузургии Худованд ва барои нишон додани некхоҳиамон анҷом медиҳем. 20Мо ин тавр кардем, то касе моро дар нодуруст истифода бурдани ҳадяҳое, ки саховатмандона дода шудаанд, айбдор накунад. 21Мо кӯшиш мекунем, ки на танҳо дар назари Худованд, балки дар назари одамон низ ростқавл бошем.

22Инчунин, ҳамроҳи онҳо боз як бародарро низ мефиристем, ки кӯшишу ғайрати ӯро чандин маротиба дар бисёр чизҳо санҷидаем. Азбаски ба шумо боварии зиёд дорад, кӯшишу ғайрати ӯ зиёдтар шудааст. 23Рафиқам Титус бошад, бо ман барои манфиати шумо кор мекунад. Бародарони дигари мо намояндагони ҷамоатҳо ҳастанд, ки одамон Масеҳро барои кори онҳо ситоиш мекунанд. 24Барои ҳамин ба онҳо меҳру муҳаббати худ ва сабаби аз шумо фахр карданамонро нишон диҳед, то ки ҷамоатҳои имондорон инро дида тавонанд+.

9

Ёрии моддӣ барои имондорони шаҳри Уршалим

9^1Дар бораи хизмате, ки барои кӯмак расондан ба халқи Худо аст, ба шумо навиштанам зарур нест+. 2Ман кӯшишу ғайрататонро медонам ва аз шумо дар назди имондорони вилояти Мақдуния ифтихор мекунам, ки ҳанӯз як сол пеш шумо дар вилояти Охоия барои ёрӣ додан тайёр будед. Ин кӯшишу ғайрати шумо бисёриҳоро ба ёрӣ расондан шавқманд кардааст. 3Ҳоло бошад азбаски ман ба бародарон гуфта будам, ки шумо ҳадяи худро тайёр кардаед, онҳоро ба пешатон мефиристам. Онҳо рафта мебинанд, ки суханони таърифие, ки дар бораатон гуфта будам рост будааст+. 4Агар имондорони Мақдуния ҳамроҳи ман омада бинанд, ки баъд аз он ҳама таъриф ҳадяҳои шумо ҳанӯз тайёр нест, он гоҳ ҳам мо шарманда мешавем, ҳам шумо! 5Барои ҳамин лозим донистам, аз бародарон илтимос кунам, то ки онҳо пеш аз ман ба назди шумо рафта, он ҳадяҳое, ки ваъда карда будед, пешакӣ тайёр кунанд, то ки он на маҷбурӣ, балки ба таври ихтиёрӣ бошад.

6Хуллас, касе ки хасисона мекорад, кам дарав мекунад ва касе ки саховатмандона мекорад, фаровон дарав мекунад+. 7Ҳар кас бояд дар дилаш ба қароре ояд, ки чӣ қадар медиҳад ва на бо дили нохоҳам ва на ба таври маҷбурӣ. Зеро Худо онҳоеро, ки бо хурсандӣ хайр мекунанд, дӯст медорад. 8Худо метавонад бо ҳар гуна баракат шуморо сарватманд гардонад, то ки ҳама вақт ҳама муҳтоҷиҳои худро бартараф намоед ва ба дигарон низ ба таври фаровон хайр кунед+. 9Чи хеле ки навиштаҷот мегӯяд: «Ӯ бо саховатмандӣ ба камбағалон додааст. Росткории Ӯ то абад пойдор мемонад».

10Худо ки барои коранда тухмӣ ва барои хӯрдан нон медиҳад, ба кишти шумо афзунӣ мебахшад ва самараи корҳои некатонро зиёд мегардонад. 11Ӯ шуморо ба ҳар восита баракат медиҳад, то ки аз ҳар ҷиҳат дасткушод бошед. Ҳангоме ки мо ҳадяҳои шуморо ба шахсони эҳтиёҷманд мерасонем, онҳо ба Худо шукр мегӯянд+.

12Зеро бо ин ҳадяҳо на фақат муҳтоҷиҳои халқи Худо бартараф мешавад, балки инчунин ба Худо шукргузории зиёд рафта мерасад. 13Барои ин хизмати шумо шахсони эҳтиёҷманд ва ҳама Худоро ситоиш мекунанд, чунки он имони шуморо исбот мекунад. Шумо ба хушхабари Масеҳ итоат мекунед ва ба халқи Худо саховатмандона хайр менамоед+. 14Имондорони Уршалим ба хотири файзу меҳрубонии беандозае, ки Худо ба шумо додааст, бо муҳаббати зиёд барои шумо дуо мекунанд. 15Биёед, Худоро барои ин туҳфааш, ки онро бо сухан ифода карда намешавад, шукр гӯем!

10

Павлус хизматашро ҳимоя мекунад

10^1Шумо дар бораам нодуруст гумон мекунед, вақте мегӯед, ки ман дар мактубҳоям боҷуръат менависаму дар наздатон бошад хоксор ҳастам. Дар асл ман ин тавр нестам. Ҳоло ман – Павлус бо хоксорию меҳрубонии Исои Масеҳ аз шумо илтиҷо мекунам, ки+
2маро маҷбур накунед, ки ба наздатон омада, бо онҳое, ки рафтори моро нафсонӣ меноманд, боҷуръат рафтор кунам+. 3Мо дар ин дунё ҷисмонӣ зиндагӣ кунем ҳам, ҷанги мо ҷисмонӣ нест. 4Мо бо аслиҳаи ин дунё намеҷангем, балки бо қуввати Худо меҷангем, ки он қалъаҳоро хароб мекунад ва бар фикрҳои дурӯғин ғолиб мебарояд+. 5Мо ҳар фахреро, ки муқобили шинохтани Худо аст, нест мекунем ва ҳар андешаро барои итоати Масеҳ асир мегирем. 6Пас аз он ки шумо пурра ба Масеҳ итоат намудед, мо ҳар касеро, ки беитоатӣ мекунад, ҷазо медиҳем.

7Ба як далели дақиқ эътибор диҳед. Касе ки дилпурона «ман ба Масеҳ тааллуқ дорам», мегӯяд, бояд донад, ки мо ҳам мисли вай ба Масеҳ тааллуқ дорем+. 8Ҳатто агарчи ман аз қудратамон каме фахр кунам ҳам, аз ин шарм намедорам. Чунки ин қудратро Худованд ба мо на барои хароб кардан, балки барои обод кардани шумо додааст+.

9Гумон накунед, ки ман шуморо бо номаҳоям тарсондан мехоҳам. 10Касе мегӯяд, ки ман дар номаҳоям сахтгир ва пурқувват, вале дар наздашон нотавон ҳастам ва суханонам таъсирбахш нестанд+. 11Чунин шахс бояд донад, ки чи хеле ки дар мактубҳоямон бошем, дар ҳузури шахсию дар корҳоямон низ ҳамон тавр ҳастем.

12Мо ҷуръат намекунем, ки худамонро бо касоне, ки худро бузург меҳисобанд, баробар ё муқоиса кунем. Онҳо бехирадона худро бо якдигар муқоиса мекунанд. 13Лекин мо аз чизҳое, ки ба он ҳақ надорем, фахр намекунем, балки фақат аз корҳое фахр мекунем, ки Худо моро барои иҷрояш фиристод ва шумо бошед, қисми ҳамон кор ҳастед. 14Азбаски шумо ба он ҳад дохил мешавед, мо аз он нагузашта, якум шуда, ба наздатон омадем ва хушхабари Масеҳро эълон намудем.

15Аз меҳнати дигарон, ки гӯё онро мо карда бошем, фахр намекунем, балки умедвор мешавем, ки бо зиёд шудани имонатон барои мо имконияти кор кардан дар байни шумо зиёд мешавад. 16Дар ин ҳолат мо хушхабарро дар ҷойҳои дуртар эълон мекунем ва бо он корҳое, ки қаблан дар ҷойи одамони дигар анҷом дода шудааст, фахр намекунем. 17Чи хеле ки навиштаҷот мегӯяд: «Агар фахр кардан хоҳанд, аз Худованд фахр кунанд».+
18Зеро на касоне, ки худро арзанда меҳисобанд, балки касоне, ки Худованд онҳоро арзанда меҳисобад, фиристодаи ҳақиқӣ ҳастанд+.

11

Қуринтиён дар бораи қудрати Павлус шубҳа мекунанд

11^1Бояд монанди каси аблаҳ худро каме таъриф кунам. Илтимос, инро тоқат кунед+. 2Ман ба мисли Худо барои шумо кӯшишу ғайрат мекунам, чунки шуморо ба никоҳи як мард, яъне ба никоҳи Масеҳ даровардам, то ки ба Ӯ духтари покдоманро тақдим намоям+. 3Лекин метарсам, он чунон ки мор бо макраш Ҳаворо фирефта карда буд, муаллимони дурӯғин шуморо низ ҳамон тавр фирефта карда, фикрҳоятонро вайрон месозанд, то аз дилбастагии поку самимие, ки ба Масеҳ доред, рӯ гардонед+. 4Шумо одамонеро, ки шуморо фиреб медиҳанд, хуб қабул мекунед. Шумо Исои Масеҳи эълонкардаамонро қабул кардаед, лекин онҳо Исои дигарро эълон мекунанд, шумо Рӯҳи Худоро қабул кардаед лекин онҳо рӯҳи дигареро эълон мекунанд. Шумо хушхабарро қабул кардаед лекин онҳо хушхабари дигарро эълон мекунанд+.

5Гумон намекунам, ки ман аз он муаллимоне, ки худро «фиристодагони олӣ» мегиранд, камтар бошам+. 6Шояд ман сухандони хуб набошам, лекин дар бораи чӣ гап заданамро медонам. Ин аллакай ба шумо, бо ҳар роҳе ки бошад, маълум гаштааст+.

7Ман худро хоксор гирифта ба шумо бе ҳаққи хизмат хушхабари Худоро эълон намудам, то ки шумо сарафроз гардед. Магар ин гуноҳ буд+? 8Ман аз дигар ҷамоатҳои имондорон кӯмакпулӣ гирифтам, яъне сабаби харҷи онҳо шудам, то ки ба шумо бемузд хизмат карда тавонам. 9Ҳатто, вақте ки ман ҳамроҳи шумо будаму барои зиндагиам маблағи кофӣ надоштам, ба гардани шумо бор нашудам. Бародароне, ки аз вилояти Мақдуния омаданд, эҳтиёҷоти маро пурра таъмин намуданд. Ман ба гардани шумо аз ҳеҷ ҷиҳат бор нашудаму дар оянда низ намешавам+. 10Ман фахр мекунам, ки бе музди меҳнат кор мекунам ва чун ростии Масеҳ дар вуҷуди ман аст, ман ба шумо мегӯям, ки ҳеҷ кас дар тамоми ноҳияҳои Охоия ин фахри маро кашида гирифта наметавонад+. 11Барои чӣ ман аз шумо ёрии моддӣ талаб намекардам?! Барои он ки шуморо дӯст намедорам? Не, Худо медонад, ки ман шуморо дӯст медорам!

12Ман кори худро давом додан мегирам, то онҳое, ки гӯё ба мисли мо кор мекунанд, фахр карда натавонанд. 13Онҳо фиристодагони бардурӯғ ва коргарони фиребгаранд, ки худро фиристодагони Масеҳ вонамуд мекунанд+. 14Ҷойи тааҷҷуб нест, чунки шайтон ҳам худро фариштаи нур вонамуд мекунад+. 15Пас агар хизматгорони шайтон низ шакли хизматгорони росткориро ба худ гиранд, ҷойи тааҷҷуб нест! Лекин дар охир онҳо мувофиқи корҳояшон ҷазо мегиранд+.

Павлус худро масхара мекунад

16Боз мегӯям, фикр накунед, ки ман аблаҳ ҳастам. Лекин агар дар бораи ман чунин фикр кунед, пас маро мисли аблаҳ қабул кунед, то ки андаке манманӣ кунам+. 17Чунин худситоӣ албатта аз ҷониби Худованд нест. Лекин дар ин масъалаи манманӣ кардан ман ба мисли аблаҳ сухан мегӯям. 18Чӣ хеле ки бисёр касон ба таври дунявӣ аз корҳои худ фахр мекунанд, ман ҳам андаке фахр мекунам+. 19Охир шумо ки худатонро ин қадар доно мегиред, беақлонро бо ҷону дил тоқат мекунед-ку!+
20Ҳангоме ки ба шумо фармонравоӣ мекунанд, сӯиистифода мебаранд, ҷабр мекунанд, худро аз шумо калон мегиранд ва ба рӯятон торсакӣ мезананд, шумо тоқат мекунед!+
21Э, сад афсӯс, ки мо чунон нотавон будем, ки қуввати мо барои ин корҳо нарасид.

Агар касе ҷуръат кунад, ки бо чизе манманӣ кунад, боз ҳам аблаҳона сухан мегӯям, ки ман низ аз ӯ камтар нестам. 22Онҳо худро ибрӣ меноманд? Ман ҳам ибриам. Онҳо худро исроилӣ меноманд? Ман ҳам исроилиам. Онҳо худро аз насли Иброҳим меноманд? Ман низ аз насли Иброҳим ҳастам!+
23Онҳо даъво мекунанд, ки хизматгорони Масеҳ ҳастанд? Шояд ин суханони ман ба мисли суханони одами девона садо диҳанд, лекин бештар ман ба Ӯ хизмат кардаам! Ман бештар меҳнат кардаам, бисёр вақт дар зиндонҳо будам, беҳисоб шаллоқ хӯрда, бо марг бисёр рӯ ба рӯ шудаам+. 24Панҷ бор сиюнуҳтогӣ аз яҳудиён тозиёна хӯрдам. 25Се маротиба румиён маро калтаккорӣ карданд ва як маротиба гурӯҳи калони одамон маро сангсор намуданд. Се маротиба киштиам ба шикаст дучор шуд ва ман як шабонарӯзро дар баҳр гузаронидам+. 26Ман бисёр сафарҳо карда, ба хатари дарёҳо ва роҳзанон дучор шудам. Аз ҷониби ҳамватанони худам ва ғайрияҳудиён низ ба хатар рӯ ба рӯ шудам. Дар шаҳрҳо, дар биёбонҳо ва баҳрҳо ба хатар дучор гардидам. Инчунин аз дасти имондорони дурӯғин ба хатар рӯ ба рӯ шудам+. 27Меҳнату заҳмат, бисёр шабҳои бедорӣ, гушнагию ташнагӣ, нимгуруснагӣ ва аз бараҳнагӣ азоби хунукиро аз сар гузарондам+.

28Ғайр аз ҳамаи ин ва чизҳои дигар, ғамхории тамоми ҷамоатҳои имондорон мисли борест, ки шабу рӯз бар дӯши ман аст. 29Агар касе беҳол шавад, магар ман беҳол намешавам? Агар касе шуморо ба гуноҳ тела диҳад, магар ман намесӯзам+?

30Агар фахр кардан лозим бошад, пас ман бо нотавон буданам фахр мекунам. 31Худо ки Падари Худованди мо Исои Масеҳ асту то абад сазовори ситоиш аст, медонад, ки ман дурӯғ намегӯям. 32Ҳангоми дар шаҳри Димишқ буданам волии шоҳ Ҳорис барои дастгир кардани ман дар назди дарвозаҳои шаҳр посбононро гузошта буд. Лекин маро ба воситаи сӯрохии девори шаҳр бо сабад ба поён фароварданд ва ҳамин тавр ман аз ӯ халос шудам+.

12

Худо ба Павлус биҳиштро нишон медиҳад

12^1Ҳарчанд фахр кардан фоида надорад, лекин бояд фахр кунам. Ман ҳозир дар бораи чизҳое, ки Худованд ошкору аён намудааст, нақл мекунам+. 2Ман марди масеҳиеро мешиносам, ки чордаҳ сол пеш ба арши аъло рабуда шуду баргашт. Ҷисман буд ё рӯҳан, ман намедонам, Худо медонад. 3Ман ин шахсро мешиносам (фақат ҷисман буд ё рӯҳан, ман намедонам, Худо медонад), 4ки ӯ ногаҳон гирифта, ба биҳишт бурда шуд. Дар он ҷо ӯ чизҳое шунид, ки ба сухан ифода карда намешавад ва ба одамизод нақл кардани он ҳам мумкин нест. 5Бо чунин шахс фахр мекунам, вале аз худам фахр намекунам, танҳо чизе, ки бо он фахр мекунам, нотавониҳоям аст.

Неши дардовари Павлус

6Агар ман фахр кардан хоҳам, ба назар аблаҳ наметобам, чунки ҳақиқатро мегӯям. Лекин ман фахр намекунам. Зеро намехоҳам, ки одамон аз он чизе, ки дар ман мебинанду мешунаванд, зиёдтар дар бораам гумон кунанд. 7Худо ба ман он қадар чизҳои аҷоибро кушод, ки барои аз худ нарафтанам Ӯ бар ман неши дардовар дод. Худо иҷозат дод, ки ин неш ҳамчун фиристодаи шайтон маро азоб диҳад, то ки ман худамро баланд нагирам. 8Се маротиба ман аз Худованд хоҳиш намудам, ки онро аз ман дур кунад. 9Лекин Ӯ гуфт: «Файзу меҳрубонии Ман барои ту басанда аст, зеро қудрати Ман дар нотавонӣ комил мешавад». Аз ин рӯ, бештар аз нотавониам бо ҷону дил фахр мекунам, то ки қуввати Масеҳ дар вуҷудам бошад. 10Аз ин рӯ дар нотавониҳо, дар таҳқирҳо, дар мусибатҳо, дар дунболагирӣ ва мушкилиҳое, ки ба хотири Масеҳ дорам, шод ҳастам. Зеро, ҳангоме ки нотавон ҳастам, ҳамон вақт боқувватам!+

Хавотир шудани Павлус барои қуринтиён

11Бинед, ки шумо маро ба чи коре оварда расондед, ки ман худро аблаҳона таъриф кардам. Бояд шумо маро таъриф карда ҳимоя мекардед. Охир ман ҳеҷ кас набошам ҳам, қадри ман аз ҳамон «фиристодагони олӣ» камтар нест+. 12Ҳангоми дар байнатон буданам ман босаброна муъҷизаву аломатҳо ва корҳои бузург нишон дода, исбот намудам, ки фиристода ҳастам+. 13Ягона камбудие, ки шумо нисбат ба дигар ҷамоатҳо доштед, он буд, ки ман аз шумо ёрии молӣ талаб накардам. Бубахшед, ки чунин кори бадро дар ҳаққи шумо раво донистам+.

14Ҳоло ман тайёрам, ки бори сеюм ба наздатон биёям. Ин дафъа ҳам ба гардани шумо бор намешавам, чунки ба ман чизи шумо даркор нест, балки худи шумо даркоред. Чунки на фарзандон барои падару модарашон, балки падару модар бояд барои фарзандонашон моликият ҷамъ кунанд+. 15Ман бо ҷону дил барои шумо тамоми дороиямро ва ҳатто ҷонамро медиҳам. Ман шуморо ин қадар зиёд дӯст медорам, лекин наход ки меҳри шумо нисбати ман камтару камтар шавад+?

16Шумо медонед, ки ман ба гардани шумо бор набудам. Лекин баъзеҳо ҳанӯз ҳам фикр мекунанд, ки ман ҳилагаре ҳастам, ки аз шумо бо фиреб манфиат гирифтам+. 17Аммо чӣ тавр? Оё ман ба воситаи касоне, ки ба наздатон фиристодам, аз шумо фоидае гирифтам? 18Ман аз Титус илтиҷо кардам, ки ба наздатон биёяд ва он бародари дигарро ҳамроҳи ӯ фиристодам. Оё Титус аз шумо фоидае гирифтааст? Магар ману Титус дар ин масъала як хел рафтор накардаем+?

19Шояд шумо кайҳо боз фикр мекунед, ки мо худро дар назди шумо ҳимоя карда истодаем. Не, мо инро дар ҳузури Худо ва дар ягонагӣ бо Масеҳ ба шумо мегӯем ва ҳамаи ин, азизон, барои ободии шумост+. 20Метарсам, ки ба наздатон меояму шуморо он чунон ки дидан мехостам, дарнамеёбам ва шумо низ маро он чунон ки дидан мехостед, дарнамеёбед. Метарсам, ки дар байнатон ҷанҷол, бахилӣ, хашм, худпарастӣ, туҳмат, ғайбат, ҳавобаландӣ ва рафтори бетартибонаро мебинам. 21Метарсам, ки ҳангоми бори дигар ба наздатон омаданам аз он ки бисёре аз шумо аз гуноҳҳои пештараатон даст накашидаед, Худои ман обрӯямро дар ҳузури шумо мерезонад. Ман сахт ғамгин мешавам, ки шумо аз нопокии худ, аз гуноҳи ҷинсӣ ва ҳавою ҳаваси шаҳвонӣ тавба накардаед+.

13

Огоҳии охирини Павлус

13^1Ин сеюм маротиба аст, ки ман ба наздатон меоям. Чи хеле ки навиштаҷот мегӯяд, «Ҳама гуна айбдоркунӣ бояд аз забони ду ё се шоҳид тасдиқ шавад».+
2Ҳангоми бори дуюм дар он ҷо буданам онҳоеро, ки гуноҳ мекарданд, огоҳӣ дода будам. Ҳозир аз дурӣ истода, ман ҳамаи гунаҳкорон ва дигаронро мисли пештара огоҳӣ медиҳам, ки ҳангоми ин дафъа омаданам ба касе раҳм намекунам. 3Шумо талаб мекунед, то исбот кунам, ки Масеҳ ба воситаи ман сухан мегӯяд ва ман инро ба шумо нишон медиҳам. Масеҳ барои ислоҳ кардани шумо нотавон нест, балки Ӯ дар байнатон пурқувват аст. 4Ҳарчанд Ӯро дар нотавониаш ба салиб мехкӯб карданд, Ӯ бо қуввати Худо зинда аст. Мо ҳам мисли Ӯ нотавон ҳастем, аммо дар муносибат бо шумо мо дар ягонагӣ бо Масеҳ зиндагӣ мекунем ва аз Худо қувват дорем+.

5Худатонро имтиҳон карда, санҷед, ки оё имоне, ки доред, ҳақиқист ё не?! Оё дақиқ медонед, ки Исои Масеҳ дар вуҷуди шумост? Агар чунин нест, шумо дар санҷиши ҳақиқии имон шикаст хӯрдаед. 6Умедворам, мефаҳмед, ки мо дар имтиҳони имон шикаст нахӯрдаем.

7Мо ба Худо дуо мекунем, ки шумо ягон кори бад накунед. Мо на барои он дуо мекунем, ки худро хуб нишон диҳем, балки барои он дуо мекунем, ки шумо кори хуб кунед, гарчи мо ҳамчун шикастхӯрда ба назар менамоем. 8Аз ин рӯ, мо наметавонем бар зидди ростӣ амал кунем, балки ҳар чӣ мекунем, фақат ба хотири ростӣ мекунем. 9Агар нотавонии мо барои боқувват шудани шумо ёрӣ расонад, аз ин хурсанд ҳастем ва дуо мекунем, ки шумо пурра ислоҳ шавед+.

10Ман аз дурӣ истода ба шумо менависам, то чун ба наздатон оям, маҷбур нашавам, ки аз рӯйи қудратам сахтгирона муносибат кунам. Худованд ин қудратро на барои вайронкорӣ, балки барои обод кардани шумо ба ман додааст+.

Хайрухуш

11Хулоса, бародарону хоҳарони азиз, шод бошед, зиндагиатонро барқарор кунед, ба насиҳатам гӯш диҳед ва бо якдигарфаҳмию сулҳ зиндагӣ кунед ва Худои сулҳу муҳаббат бо шумо хоҳад буд+. 12Якдигарро ба оғӯш гирифта салом гӯед. Тамоми имондорон ба шумо салом мерасонанд+. 13Бигзор файзу меҳрубонии Худованд Исои Масеҳ, муҳаббати Худо ва ягонагии Рӯҳулқудс бо ҳамаи шумо бошад!

+ 1:1 КФ 18:1-17
+ 1:3 1Пет 1:3, Эфс 1:3
+ 1:5 Рум 8:17, Флп 3:10, Кул 1:24
+ 1:6 2Тим 2:10
+ 1:8 КФ 19:23, 1Қур 15:32
+ 1:9 2Қур 4:14

+ 1:10 КФ 12:11, КФ 14:19-20, КФ 21:32-33, КФ 27:44

+ 1:11 Рум 15:31, 2Тас 3:2, КФ 12:5, Эфс 6:18
+ 1:12 КФ 23:1, 2Тим 1:3, 1Қур 2:4, 1Қур 2:13
+ 1:13 1Қур 1:8, 1Тас 4:16-18, 1Тас 2:19-20
+ 1:15 1Қур 4:19
+ 1:16 КФ 19:21, 1Қур 16:5
+ 1:18 1Қур 1:9
+ 1:19 КФ 15:22, КФ 16:1
+ 1:20 1Қур 14:16, Ошк 3:14
+ 1:22 2Қур 5:5, Ибр 6:11, Эфс 1:13
+ 1:23 Рум 1:9, Ғал 1:20, Флп 1:8, 1Тас 2:5
+ 2:2 2Қур 7:8
+ 2:4 2Қур 7:12
+ 2:6 1Қур 5:4-5
+ 2:11 1Пет 5:8
+ 2:12 КФ 16:8, КФ 20:6
+ 2:13 2Қур 7:6, 2Қур 8:6, 2Қур 12:18
+ 2:14 Кул 2:15
+ 2:15 1Қур 1:18, Эфс 5:2, Флп 4:18
+ 3:1 КФ 18:27, 1Қур 16:3

+ 3:6 Луқ 22:20, Эфс 3:7, Кул 1:23, Рум 2:27, Юҳ 6:63

+ 3:14 Марқ 6:52, КФ 15:21

+ 3:17 Юҳ 4:24, Юҳ 8:32, Яъқ 2:12, 1Пет 2:16, Рум 6:18, 1Қур 7:22, Ғал 5:1

+ 3:18 1Юҳ 3:2, Рум 8:29, Флп 3:21
+ 4:1 2Қур 3:6
+ 4:2 2Қур 2:17, 1Тас 2:3
+ 4:3 2Қур 3:14, 2Қур 2:15
+ 4:4 Юҳ 12:31, Кул 1:15, Ибр 1:3
+ 4:5 Марқ 10:43, 1Қур 9:19
+ 4:7 Рум 9:21-22, 1Қур 2:5
+ 4:8 2Қур 7:5
+ 4:9 Юҳ 15:20
+ 4:10 Рум 6:5
+ 4:11 2Қур 6:9
+ 4:14 1Тас 4:14
+ 4:16 Рум 12:2, Эфс 4:23
+ 4:17 Рум 8:18
+ 4:18 Рум 8:24, Ибр 11:1
+ 5:2 Рум 8:23
+ 5:3 1Қур 15:53
+ 5:5 2Қур 1:22, Эфс 1:14
+ 5:7 2Қур 4:18
+ 5:9 Кул 1:10
+ 5:10 Мат 25:31-32, КФ 10:42, Рум 14:10
+ 5:11 2Қур 4:2
+ 5:12 2Қур 3:1, 2Қур 11:16, 2Қур 12:1
+ 5:13 Марқ 3:21, 2Қур 11:1
+ 5:14 Рум 5:15
+ 5:15 1Пет 4:2, Рум 14:7-8
+ 5:17 Рум 6:4, Ошк 21:5
+ 5:18 Рум 5:10-11, Кул 1:20
+ 5:19 Рум 4:8
+ 5:20 Эфс 6:20

+ 5:21 Юҳ 8:46, 1Пет 2:22, 1Юҳ 3:5, Ибр 4:15, Рум 8:3, Рум 1:17, Рум 4:25, 1Қур 1:30

+ 6:1 1Қур 3:9

+ 6:4 КФ 9:16, КФ 16:23, КФ 17:5, 2Қур 11:23-27

+ 6:7 2Қур 10:4, Эфс 6:11-17
+ 6:8 Рум 3:8
+ 6:9 2Қур 4:11
+ 6:10 Юҳ 16:22, КФ 3:6
+ 6:13 1Қур 4:14
+ 6:14 Эфс 5:7, 1Юҳ 1:6
+ 6:15 1Қур 10:21
+ 6:16 Эфс 2:21, 1Қур 3:16-17,
+ 7:1 1Юҳ 3:3
+ 7:2 КФ 20:33
+ 7:3 Флп 1:7
+ 7:4 Кул 1:24
+ 7:5 2Қур 2:13, 2Қур 4:8

+ 7:6 2Қур 1:4, 2Қур 2:13, 2Қур 8:6, 2Қур 12:18

+ 7:8 2Қур 2:2-4
+ 7:10 Мат 5:4,
+ 7:12 1Қур 5:1-2, 2Қур 2:4
+ 8:2 Марқ 12:44
+ 8:3 1Қур 16:2
+ 8:4 Рум 15:26
+ 8:6 2Қур 2:13, 2Қур 7:6
+ 8:7 1Қур 1:5
+ 8:8 1Қур 7:6
+ 8:9 Яъқ 2:5, Флп 2:6-7
+ 8:10 1Қур 7:25
+ 8:12 Марқ 12:43-44, Луқ 21:3
+ 8:14 КФ 4:34
+ 8:24 2Қур 7:4
+ 9:1 Рум 15:25
+ 9:3 2Қур 8:6, 1Қур 16:2
+ 9:6 Луқ 6:38, Ғал 6:7
+ 9:8 Флп 4:19
+ 9:11 1Қур 1:5
+ 9:13 Мат 5:16, 1Пет 2:12
+ 10:1 Мат 11:29
+ 10:2 1Қур 4:21, 2Қур 13:2, 2Қур 13:10
+ 10:4 2Қур 6:7, Эфс 6:11
+ 10:7 1Қур 3:23, Ғал 3:29
+ 10:8 2Қур 13:10
+ 10:10 1Қур 1:17
+ 10:17 1Қур 1:31
+ 10:18 Рум 2:29, 1Қур 4:5
+ 11:1 2Қур 5:13
+ 11:2 Эфс 5:27, Ошк 14:4
+ 11:3 Юҳ 8:44, 1Тим 2:14
+ 11:4 Ғал 1:6
+ 11:5 2Қур 12:11
+ 11:6 1Қур 1:17, 2Қур 10:10
+ 11:7 1Қур 9:18
+ 11:9 2Қур 12:13, Флп 4:15
+ 11:10 Рум 9:1, 1Тим 2:7
+ 11:13 Флп 1:15, КФ 20:30, 2Пет 2:1, Ошк 2:2
+ 11:14 Ғал 1:8
+ 11:15 Флп 3:19
+ 11:16 2Қур 5:12
+ 11:18 Флп 3:3-4
+ 11:19 1Қур 4:10
+ 11:20 Ғал 2:4, Ғал 4:3
+ 11:22 Рум 11:1, Флп 3:5
+ 11:23 1Қур 15:10, 2Қур 6:4-5
+ 11:25 КФ 16:22-23, КФ 14:19, КФ 27:41-44
+ 11:26 Ғал 2:4

+ 11:27 КФ 18:3, 1Тас 2:9, 2Тас 3:8, 1Қур 4:11

+ 11:29 1Қур 9:22

+ 11:32 КФ 9:24-25

+ 12:1 2Қур 5:12, 2Қур 11:16, Ғал 1:12, Ғал 2:2, Эфс 3:3

+ 12:10 Марқ 10:30, Мат 5:11-12, Рум 5:3
+ 12:11 1Қур 15:8-9, 2Қур 11:5
+ 12:12 КФ 15:12, Рум 15:19
+ 12:13 2Қур 11:9
+ 12:14 2Қур 13:1, 1Қур 10:33
+ 12:15 Флп 2:17, Кул 1:24, 1Тас 2:8
+ 12:16 2Қур 11:9
+ 12:18 2Қур 8:6, 2Қур 8:18
+ 12:19 Рум 1:9, Рум 9:1, 1Қур 14:26
+ 12:21 1Қур 5:1, 1Қур 6:18
+ 13:1 2Қур 12:14, Мат 18:16
+ 13:4 Рум 6:4
+ 13:9 1Қур 4:10
+ 13:10 2Қур 10:8

+ 13:11 Марқ 9:50, Рум 12:18, 1Тас 5:13, Рум 15:33, Рум 16:16

+ 13:12 Рум 16:16, Флп 4:22

+ https://ibt.org.ru/ebook?id=TJK

Луғат

Луғат

1. Б

2. Ғ

3. Д

4. И

5. К

6. Қ

7. Л

8. М

9. Н

10. П

11. Р

12. С

13. Т

14. Ф

15. Х

16. Ҷ

17. Ш

18. Ю

19. Я

Баал-Забул — Яке аз номҳои шайтон мебошад, ки вай душмани Худо ва сардори ҷину ҳар мавҷудоти баду шайтонӣ аст.

Бемории пӯст — Дар ин ҷо якчанд намуд бемориҳои гузарандаи пӯст дар назар дошта шудааст. Онҳое ки ба ин бемориҳо гирифтор мешуданд, аз хонаву шаҳр ва оилаи худ бояд дур зиндагӣ мекарданд. Аз рӯйи шариати Мусо онҳо ҳаром ҳисобида мешуданд.

Бутпарастон — Онҳоеро, ки ба худоҳои сохта ва бардурӯғ бовар карда, ба онҳо саҷда мекунанд, бутпарастон меноманд. Инчунин дар аҳди нав онҳоеро, ки халқи Худо нестанд, бутпарастон меномиданд. Синоними дигари ин калима ғайрияҳудиён, беимонон ё халқҳои дигар аст ва ин нишон медиҳад, ки ин халқҳо ба Худои ягона саҷда намекарданд.

Ғайрияҳудиён — Мардуми дунё ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд: яҳудиён, ки аз қадим бо Худои Таоло аҳду паймон доштанд ва халқҳои дигар, ки аз ҳамон аҳду паймон бо Худо маҳрум буданд. Аз ин сабаб яҳудиён худро баланд гирифта, бо ғайрияҳудиён ҳавобаландона рафтор мекарданд. Барои маълумоти бештар ба шарҳи «Исроилиён» нигаред.

Динор — Динор яке аз тангаҳои румӣ буд, ки дар саросари шоҳаншоҳии Рум ба кор бурда мешуд. Мардикор барои кори якрӯзааш як динор маош мегирифт.

Иблис — Яке аз номҳои шайтон иблис мебошад.

Иди Наҷот — Ин ҷашн ба хотири он аст, ки Худо ба халқи Исроил наҷоти бузург додааст. Худо дар Миср онҳоро аз ғуломӣ бо чунин роҳ халос карда буд: Ӯ намояндаи Худ ҳазрати Мусоро ба назди подшоҳи Миср фиристод, то вай халқи Худоро иҷозати рафтан диҳад. Шоҳи Миср бошад, ба фармони Худо итоат накард ва баъд Мусо ӯро огоҳ кард, ки ӯ ҷазо дода мешавад. Аз ҷазоҳои сахте, ки Худо фиристод, қариб буд, ки тамоми Миср нобуд шавад. Ҷазои охирин он буд, ки писари калонии ҳар хонавода ва нахустнаринаи ҳар чорво бояд кушта мешуд. Лекин Худо пешакӣ ба исроилиён фармуд, ки ба болои дару паҳлӯдариҳои хонаҳояшон хуни гӯсфандро бимоланд, то ки нобудкунанда хунро дида, ба хонаҳои онҳо надарояд. Баъди ин ҷазо подшоҳ ба халқи Худо иҷозати рафтан дод. Ин саргузашти исроилиёнро дар китоби Хуруҷ хонда метавонед.

Худо ба халқаш фармон дод, ки онҳо ин наҷоти бузургро ҳар сол ҷашн гиранд. Ҳар иди Наҷот исроилиён воқеаҳои дар Миср рӯйдодаро ба ёд оварда, барраеро кушта мехӯранд. Ба ин восита онҳо ба фарзандонашон таърихи аз дасти нобудкунанда наҷот ёфтанашонро нақл мекунанд.

Иди Фатир — Як рӯз баъд аз иди Наҷот иди Фатир сар мешавад, ки исроилиён онро ҳам ба хотири аз Миср баромадан ва аз ғуломӣ раҳо шуданашон ҳафт рӯз қайд мекунанд. Азбаски Худо ба халқаш фармон дода буд, ки онҳо бояд барои аз Миср баромадан шитоб кунанд, мардум барои тайёр кардани тӯшаи роҳ вақт надоштанд. Барои ҳамин онҳо зуд нони бехамиртуруш пухта, аз Миср фирор карданд.

Яҳудиён то ҳол пеш аз иди Наҷот аз хонаҳояшон нон ва хамиртурушро дур карда, барои иди Фатир нони бехамиртуруш мепазанд.

Исроилиён — Ҳазрати Яъқуб, ки писари Исҳоқу набераи Иброҳим буд, аз Худо номи дигар гирифт, ки он Исроил буд. Барои ҳамин насли ӯро исроилиён меномиданд. Дертар исроилиёнро яҳудиён низ меномидагӣ шуданд. Онҳо халқи Худо ҳисоб мешуданд.

Коҳин — Коҳинон аз оилаи Ҳорун меоянд, ки ӯ бародари ҳазрати Мусо буд. Дар асри якуми милодӣ онҳо ба 12 гурӯҳ тақсим шуда, бо навбат хизмат мекарданд. Коҳин хизматгоре аст, ки дар макони муқаддас, яъне дар маъбади Худо вазифаи диниро иҷро мекард. Вазифаи асосии онҳо расму анъанаи қурбониро ба ҷо овардан аст. Инчунин коҳинон дар байни халқ роҳбарӣ карда, ба онҳо маслиҳату таълим медоданд.

Коҳинони калон — Гурӯҳи коҳиноне, ки корҳои маъбади Худоро идора мекарданд, коҳинони калон ном доштанд. Онҳо намояндагони обрӯманди халқ буданд.

Қуръа — Тарзи интихоб байни ду чизро қуръа меноманд. Яҳудиён бовар мекарданд, ки бо қуръапартоӣ хости Худоро мефаҳманд.

Левизодагон — Ҳазрати Иброҳим падари Исҳоқ буд, Исҳоқ – падари Яъқуб. Яъқуб дувоздаҳ писар дошт, ки онҳо саркунандагони қабилаҳои халқи Исроил шуданд. Аз байни ин қабилаҳо Худо писарони Левиро барои иҷрои вазифаҳои динӣ дар хаймаи Худ интихоб кардааст.

Малкисодақ — Дар навиштаҷот, дар китоби Ибтидо 14:18 гуфта шудааст, ки Малкисодақ дар давраҳои қадим аз тарафи Худо коҳин буд. Дар бораи зиндагӣ ва вафот кардани ӯ маълумотҳо вуҷуд надоранд.

Лекин дар навиштаҷот омадааст, ки боре вақте ки Иброҳим аз ҷанг бармегашт, дар роҳ бо коҳин Малкисодақ вохӯрда, ӯро ҳамчун коҳини Худо қабул кард. Иброҳим баракати ӯро гирифт ва аз ҳар чизе, ки дар ҷанг ба даст оварда буд, ба Малкисодақ даҳяк дод.

Дар китоби Ибриён омадааст, ки Исо низ ба монанди Малкисодақ ҳамчун коҳин абадан боқӣ мемонад.

Масеҳ — Дар замони қадим ба назди касе ки Худо ӯро шоҳи Исроил таъин мекард, намояндаи Худо омада, ҳамчун нишонаи ҷудо шуданаш аз болои сараш равғани махсус мерехт. Бо ин восита ӯ барои ишғоли вазифаи подшоҳ таъин мешуд.

Дар тӯли асрҳои зиёд пайғамбарон пешгӯйӣ карда мегуфтанд, ки рӯзе Худо шахси таъинкардаашро мефиристад, то ки халқи Худоро аз дасти душманонашон раҳо кунад. Ба ин шахс унвони Таъиншудаи Худоро дода буданд.

Ҳам калимаи ибрии «Масеҳ» ва ҳам калимаи юнонии «Христос» маънои бо равған молида, ҷудо шуданро дорад. Исо, ки унвонаш Масеҳ аст, ҳамон шахс аст, ки Худо ӯро Наҷотдиҳандаи ҷаҳон таъин кардааст.

Маъбади Худо — Дар сарзамини Исроил бинои муқаддастаринро маъбад меномиданд. Исроилиён танҳо дар маъбади Худо, ки дар шаҳри Уршалим ҷойгир шуда буд, ба Худо қурбониҳо мекарданд. Инчунин дар ин макон халқи Исроил идҳои бузургро ҷашн мегирифтанд, шукргузорӣ менамуданд ва ба Худо саҷда мекарданд.

Худи маъбад аз чанд қисм иборат буд: ҳавлии берунӣ, ки дар ин ҷо халқ ҷамъ мешуд, ҳавлии дарунӣ, ки дар он ҷо ба Худо қурбониҳо меоварданд ва хонаи асосӣ, ки дар он макони муқаддастарин ҷойгир шуда буд.

Маъбади аввалинро шоҳ Сулаймон сохтааст, лекин он соли 586-уми пеш аз милод аз тарафи давлати Бобил вайрон карда шуд. Маъбад баъд аз чанд даҳсолаҳо аз нав барқарор карда шуд ва дертар аз тарафи шоҳ Ҳиродус бори дигар обод ва васеътар карда шуд. Чӣ хеле ки Исои Масеҳ пешгӯйӣ карда буд, маъбад дар соли 70-уми милодӣ аз тарафи румиён пурра вайрон карда шуд. Он то ба имрӯз барқарор нашудааст.

Навиштаҷот — Ҷамъи китобҳои қадимаи халқи Исроилро якҷоя бо таълимоту таърихи ҳаёти Исои Масеҳ ва мактубҳои пайравони аввалинаш навиштаҷот меноманд. Чӣ хеле ки дар номаи дуюм ба Тимотиюс дар боби 3:16 омадааст, тамоми навиштаҷот аз рӯйи нафаси Худо навишта шудааст.

Писари Одамизод — Омадани Писари Одамизод дар китоби Дониёл пайғамбар, ки дар Аҳди Қадим аст, чунин пешгӯйӣ шуда буд, ки Он шахс аз осмон мефарояд ва Худо ба Ӯ қудрату шуҳрат медиҳад. Мувофиқи ин пешгӯйӣ Исои Масеҳ бар замин омада, Худро Писари Одамизод номид ва нишон дод, ки Ӯ ҳамон шахси бузург аст. Исои Масеҳ бар ҳамаи сокинони ҷаҳон бояд ҳамчун шоҳ абадан ҳукмронӣ кунад.

Писари Худо — Яке аз унвонҳои Исои Масеҳ, Писари Худо мебошад.

Подшоҳии Худо — Ибораи «Подшоҳии Худо» муносибат байни Худо ва халқашро мефаҳмонад. Худо ба халқаш ҳукмронӣ мекунад ва онҳоро муҳофизат карда, дар бораашон ғамхорӣ менамояд.

Исои Масеҳ ба дунё омада, эълон мекард, ки Подшоҳии Худо наздик омадааст. Ӯ ба муносибати нав бо Худо роҳ кушод. Сокинони Подшоҳии Худо онҳое мебошанд, ки ба Исои Масеҳ имон оварда, Худоро ҳамчун подшоҳи худ эътироф мекунанд. Подшоҳии Худо ҳангоми бозгашти Исои Масеҳ ба ҳама аён мегардад.

Рӯзи истироҳат — Худо оламро дар давоми шаш рӯз офарид ва рӯзи ҳафтум дам гирифт. Аз ин рӯ, барои яҳудиён рӯзи ҳафтум рӯзи муқаддас ҳисоб мешавад. Дар ин рӯз мувофиқи шариати Мусо, одамон бояд ба пуррагӣ аз кори ҳаррӯзаи худ даст кашанд. Онҳо рӯзи ҷумъа пас аз фурӯ рафтани офтоб, то рӯзи шанбе, то фурӯ рафтани офтоб набояд кор кунанд. Дар замони аҳди нав баъзе яҳудиёни боқудрат, яъне фарисиён, (ба шарҳи Фарисиён нигаред) рӯйхати корҳоеро, ки дар рӯзи шанбе иҷро кардан мумкин набуд, тартиб дода буданд.

Рӯҳулқудс — Аз рӯйи навиштаҷот мефаҳмем, ки як Худои ҳақиқӣ ҳаст ва Ӯ Падар, Писар ва Рӯҳулқудс ном дорад. Рӯҳулқудс дар навиштаҷот номҳои гуногун: ба мисли Рӯҳи Худо, Рӯҳ, Рӯҳи Исо, Рӯҳи Масеҳ, Рӯҳи ростӣ ва ғайраҳоро дорад. Падар ва Писар Рӯҳулқудсро фиристодаанд, то ки Ӯ дар вуҷуди ҳар шахси ба Исои Масеҳ имоноварда сокин шавад ва барои ба сар бурдани зиндагии пок ва хизмати Худо ба ӯ қувват бахшад.

Саддуқиён — Дар асри якуми милодӣ саддуқӣ як равиши динии яҳудиён буд. Саддуқиён одамони бой ва аз табақаи баланди ҷомеа буданд. Онҳо бовар мекарданд, ки одамон на қоидаҳои одамизод баровардаро, балки бояд танҳо фармонҳоеро, ки Худо ба Мусо дода буд, ба ҷой оранд. Аз ин сабаб байни саддуқиён ва фарисиён зуд-зуд баҳсҳо пайдо мешуд. Яке аз фарқҳои калони байни ин равишҳо он буд, ки фарисиён зиндашавии мурдагонро дар рӯзи қиёмат тасдиқ мекарданд, вале саддуқиён онро инкор менамуданд.

Салиб — Дори махсусеро, ки онро дар шоҳаншоҳии Рум аз ду чӯби болои ҳам гузошташуда месохтанд, салиб меномиданд. Одатан ҷинояткоронро дар пеши назари халқ ба салиб мехкӯб карда, ба қатл мерасонданд.

Саркоҳин — Дар дини яҳудӣ саркоҳин вазифаи баландтаринро ишғол мекард. Ӯ чун намояндаи халқ дар як сол як маротиба бо хуни ҳайвони қурбонишуда ба ҷойи муқаддастарини маъбад, ба ҳузури Худованд медаромад. Худо ба воситаи ҳаёти ҳайвон айбу гуноҳи саркоҳин ва тамоми халқи яҳудиро мебахшид.

Сирко — Оби ангурро, ки мазаи турушӣ дорад, сирко меноманд. Он ба забони русӣ уксус ном дорад.

Сомариён — Халқеро, ки дар ҳамсоягии шимолии яҳудиён зиндагӣ мекарданд, сомариён меномиданд. Вале яҳудиён бо онҳо рафтуомад намекарданд ва бо онҳо ҳамгапу ҳамнишин намешуданд, зеро фикр мекарданд, ки сомариён аз роҳи рости Худо баромадаанд.

Таоми шоми Худованд — Исои Масеҳ фармон додааст, ки шогирдонаш то замони аз осмон бозгаштани Ӯ маросими чашидани таоми шоми Худовандро ба ҷо оваранд. Онҳо бояд ҷамъ шуда, аз як коса менӯшиданду як нонро мехӯрданд ва бо ин восита марги Ӯро ба ёд меоварданд. Ҳамин амал маросими чашидани таоми шоми Худованд ном дошт. Нӯшокӣ нишонаи хуни Масеҳ ва нон нишонаи бадани Ӯ аст. Исои Масеҳ барои наҷот ёфтани одамон аз гуноҳҳояшон қурбон шудааст.

Таъиншудаи Худо — Ба шарҳи «Масеҳ» нигаред.

Таъмид — Дар хушхабари Матто, Марқус, Луқо ва Юҳанно навишта шудааст, ки Яҳёи Таъмиддиҳанда омада, ба одамон мегуфт, ки аз гуноҳҳояшон даст кашида, тавба кунанд ва ҳамчун нишонаи тавба карданашон ба об даромада бароянд, яъне таъмид гиранд. Бо ин роҳ Яҳё мардумро таъмид медод ва онҳоро барои омадани Исои Масеҳ тайёр мекард.

Мувофиқи фармони Худо, вақте ки касе ба Исои Масеҳ имон меорад, таъмид мегирад, то пайрави Исо шуданашро ба дигарон нишон диҳад. Пайравони аввалини Масеҳ чунин одат доштанду иҷрои онро ба ҷамоатҳои имондорон низ таълим медоданд.

Фарисиён — Фарисиён дар байни яҳудиёни асри якум равияи муҳими динӣ ҳисоб мешуданд. Онҳо тамоми қоидаҳои шариати Мусоро хонда, тарзи иҷрои онро ба халқ таълим медоданд. Илова ба ин, қоидаҳои дигарро низ, ки дар навиштаҷот набуданд, ба мардум ёд дода, аз онҳо талаб мекарданд, ки ба ин қоидаҳо итоат кунанд. Фарисиён ба Худо хизмат кардан мехостанд, лекин Исои Масеҳро ҳамчун Писари Худо қабул намекарданд ва барои нобуд кардани Ӯ кӯшиш мекарданд.

Фиристода — Исои Масеҳ дувоздаҳ шогирди наздикашро бо хушхабар ба назди одамони ҷаҳон фиристод. Ин шогирдон фиристода ном доштанд. Онҳо на танҳо дар бораи Исои Масеҳ хушхабарро ба дигарон мерасонданд, балки ҳамчун намояндагони Исо, имоновардагонро роҳбарӣ мекарданд. Инҳо ҳамроҳи Павлус, Барнаббо ва Яъқуб, ки ҳамаашон Исои зиндашударо дида буданд, аниқу рӯшан ҳамчун фиристода дар аҳди нав тасвир шудаанд.

Фиръавн — Подшоҳи Мисрро фиръавн низ меномиданд.

Хаймаи Худо — Пас аз он ки исроилиён дар Миср аз ғуломӣ раҳоӣ ёфтанд, онҳо дар биёбон ҳамчун кӯчманчӣ зиндагӣ мекарданд. Дар ин вақт Худо ба пешвои халқи Исроил, ки Мусо буд, гуфт, ки хаймаи махсус созад. Дар китоби Хуруҷ дар бобҳои 25–27 Худо ба Мусо нақшаи хаймаро нишон додааст. Мусо ба халқ фармон дод, ки барои хайма матоъ бофанд, чарми махсус ва асбобу анҷоми дигарро тайёр кунанд.

Исроилиён ҳар ҷое ки мерафтанд, хаймаро дар мобайни қароргоҳашон рост мекарданд ва боз ҳангоми сафар онро ҷамъ карда гирифта мебурданд.

Хаймаи Худо аз рӯйи мисоле, ки дар осмон аст, сохта шуд. Вақте ки халқи Исроил дар ватани худ сокин шуд, шоҳ Сулаймон ба ҷойи хайма маъбади Худоро сохт. Барои маълумоти бештар ба шарҳи «маъбади Худо» ва «Хонаи Худо» нигоҳ кунед.

Хатна — Ҳалол кардани дасти писаронро хатна меноманд ва аз рӯйи шариати Мусо, яҳудиён ин анъанаро пас аз ҳашт рӯзи таваллуд шудани писар иҷро мекунанд. Ин нишонаи он аст, ки писар яҳудӣ аст. Дар баъзе ҷойҳои аҳди нав тамоми халқи яҳудиро хатнашудагон меноманд.

Хонаи Худо — Пеш аз он ки дар шаҳри Уршалим маъбад сохта шавад, исроилиён барои корҳои ибодат хаймаеро истифода мебурданд. Дар аҳди нав баъзе вақт ин хайма «Хонаи Худо» номида мешавад. Лекин дар ҷойҳои дигари навиштаҷот Хонаи Худо ба маънои маҷозӣ хонаводаи Худо ё биноеро мефаҳмонад, ки Худо онро месозад.

Ҷамоати имондорон — Ин калима масеҳиёни як маҳалро мефаҳмонад, лекин тамоми пайравони ҳақиқии Исои Масеҳро низ дар тамоми ҷаҳон ҷамоати имондорон меноманд. Ҷамоати имондорони маҳаллӣ барои Худоро ситоиш кардан, ба Ӯ дуо гуфтан ва барои аз навиштаҷот таълим гирифтану якдигарро дастгирӣ кардан ҷамъ мешаванд.

Шариат — Шариати Худо дар панҷ китоби аввали навиштаҷот омадааст. Ин китобҳоро Таврот низ меноманд. Дар он китобҳо қонунҳое, ки Худо барои манфиати халқаш ба воситаи Мусо ошкор кардааст, омадаанд. Инчунин ба онҳо таърихи офариниши оламу саргузаштҳои халқи Исроил дохил шудаанд.

Шоҳаншоҳи Рум — Шоҳаншоҳ шахсест, ки ҳам бар мамлакати худ ва ҳам бар мамлакатҳои дигар ҳукмронӣ мекунад. Шоҳаншоҳӣ дар дохили худ мамлакатҳои дигар дошт, ки ҳамаи онҳоро шоҳаншоҳ идора мекард.

Дар давраи Исои Масеҳ шоҳаншоҳи Рум бар бисёр мамлакатҳои дигар ғолиб баромада, онҳоро зӯран ба зери итоаташ дароварда буд. Сарзамини яҳудиён низ дар зери итоати Рум буд. Яҳудиён ба Рум андоз месупориданд ва мансабдорону афсарони румӣ дар ватани онҳо зиндагӣ мекарданд.

Юғ — Асбоби аграрие, ки бар гардани ҷуфти барзагов мемонанду деҳқон онҳоро якҷоя меронад, юғ ном дорад.

Яҳудиён — Ба шарҳи «исроилиён» нигаред.

Суратҳо

Суратҳо

1. Кодекс Синайтикос

2. Маъбади Сохтаи Шоҳ Ҳиродус Дар Замони Исои Масеҳ

3. Накшаи Маъбади Сохтаи Шоҳ Ҳиродус Лар Эамони Исои Масеҳ

Кодекс Синайтикос

Ин саҳифаест аз «Кодекс Синайтикос», ки дастнависи тамоми Аҳди Нав тақрибан аз соли 325 милодӣ мебошад. Пораҳои дастнависи Аҳди Нав аз соли 100 милодӣ низ ёфт шудаанд

Маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус дар замони Исои Масеҳ

Накшаи маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус лар эамони Исои Масеҳ

Харитаҳо

Харитаҳо

1. Шоханшҳии Рум

2. Фаластин Ва Заминхои Атрофи Он Дар Замои Исои Масеҳ

3. Уршалим Дар Замони Исои Масеҳ

4. Сафари Аввалини Павлус Барои Паҳн Намудани Хушхабар

5. Сафари Дуюми Павлус Барои Паҳн Намудани Хушхабар

6. Сафари Сеюми Павлус Барои Паҳн Намудани Хушхабар

7. Ба Рум Оварда Шудани Павлус

Шоханшҳии Рум

Фаластин ва заминхои атрофи он дар замои Исои Масеҳ

Уршалим дар замони Исои Масеҳ

Сафари аввалини Павлус барои паҳн намудани хушхабар

Сафари дуюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

Сафари сеюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

Ба Рум оварда шудани Павлус

Table of Contents

- Китоби Мукаддас Ахди Нав: 2-юм Қуринтиён
- Сарсухан
- Оятҳои Фоидабахш

- 2-юм Қуринтиён

- Пешгуфтор
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13

- Луғат

- Баал-Забул
- Бемории пӯст
- Бутпарастон
- Ғайрияҳудиён
- Динор
- Иблис
- Иди Наҷот
- Иди Фатир
- Исроилиён
- Коҳин
- Коҳинони калон
- Қуръа
- Левизодагон
- Малкисодақ
- Масеҳ
- Маъбади Худо
- Навиштаҷот
- Писари Одамизод
- Писари Худо
- Подшоҳии Худо
- Рӯзи истироҳат
- Рӯҳулқудс
- Саддуқиён
- Салиб
- Саркоҳин
- Сирко
- Сомариён
- Таоми шоми Худованд
- Таъиншудаи Худо
- Таъмид
- Фарисиён
- Фиристода
- Фиръавн
- Хаймаи Худо
- Хатна
- Хонаи Худо
- Ҷамоати имондорон
- Шариат
- Шоҳаншоҳи Рум
- Юғ
- Яҳудиён

- Суратҳо

- Кодекс Синайтикос

- Маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус дар замони Исои Масеҳ

- Накшаи маъбади сохтаи шоҳ Ҳиродус лар эамони Исои Масеҳ

- Харитаҳо

- Шоханшҳии Рум

- Фаластин ва заминхои атрофи он дар замои Исои Масеҳ

- Уршалим дар замони Исои Масеҳ

- Сафари аввалини Павлус барои паҳн намудани хушхабар

- Сафари дуюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

- Сафари сеюми Павлус барои паҳн намудани хушхабар

- Ба Рум оварда шудани Павлус